[Skip to Content]
ENG
ENG

სიახლეების გამოწერა

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა

                                                      

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი აცხადებს მიღებას კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმის წევრების შესარჩევად. მონაწილეობის მიღება შეუძლიათ ახალგაზრდა აქტივისტებს და მკვლევრებს, რომლებსაც სურთ გაიღრმავონ ცოდნა ეკონომიკური, პოლიტიკური და კულტურული წესრიგის შესახებ, იფიქრონ უფრო სამართლიანი, ინკლუზიური და თანასწორი საზოგადოების შექმნის გზებზე და ჩაერთონ აქტივიზმში.

კონცეფცია

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა სოციალური სამართლიანობის ცენტრის მიერ ორგანიზებული აკადემიური და პოლიტიკური პლატფორმაა, რომელიც მიზნად ისახავს სოციალური სამართლიანობით, არსებული ეკონომიკური წესრიგის ანალიზით, ეკოლოგიით, ქვიარ და ფემინისტური პოლიტიკით დაინტერესებული ახალგაზრდა აქტივისტებისა და მკვლევარებისთვის კრიტიკული თეორიული ცოდნის გაღრმავებისა და კოლექტიური მსჯელობის სივრცის შექმნას. პლატფორმის ფოკუსს ასევე წარმოადგენს  მონაწილეების ურთიერთგაძლიერების, შეკავშირებისა და საერთო მოქმედების გზების ძიება.

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა საშუალებას მისცემს მონაწილეებს იფიქრონ და იმსჯელონ გლობალური და ადგილობრივი პოლიტიკური მდგომარეობის კონტექსტუალიზებაზე, სოციალური, ეკონომიკური და კულტურული კრიზისების გამომწვევ მიზეზებზე, გამოავლინონ და მოიხელთონ ძალაუფლების სხვადასხვა ღერძი და მჩაგვრელობითი წყარო, ეძიონ მჩაგვრელობით სისტემებთან შეწინააღმდეგების ხერხები. აქტივიზმის ადგილობრივი პრაქტიკები ხშირად ვერ ახერხებს ავთენტური, ინკლუზიური და სამართლიანი დღის წესრიგის შექმნას, რომელიც ადგილობრივ კონტექსტს და რეალურ საჭიროებებს დაეფუძნება. პლატფორმა მიზნად ისახავს ამ ხარვეზის შევსებას და ახალი ტიპის კრიტიკისა და მოქმედებების გაჩენის ხელშეწყობას.

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა

პლატფორმის ფარგლებში, წინასწარ მომზადებული სილაბუსის საფუძველზე, ჩატარდება 20 თეორიული ლექცია/დისკუსია სოციალური, პოლიტიკური და ჰუმანიტარული მეცნიერებებიდან, რომლებსაც გაუძღვებიან შესაბამისი გამოცდილების მქონე პირები აკადემიური სივრციდან და აქტივისტური წრეებიდან. პლატფორმის მონაწილეების საჭიროებების გათვალისწინებით, ასევე დაიგეგმება სემინარების ციკლი კოლექტიური მობილიზაციის, სოციალური ცვლილებებისთვის ბრძოლის სტრატეგიებსა და ინსტრუმენტებზე.

ფორმატი:

  • თეორიული ლექცია/დისკუსია
  • შერჩეული წიგნის/სტატიის კითხვის წრე
  • პრაქტიკული სემინარები (მობილიზაცია, ორგანიზება, მეთოდები და ინსტრუმენტები)

ტექნიკური დეტალები:

  • მონაწილეთა მაქსიმალური რაოდენობა: 15-20
    ლექციების რაოდენობა: 20 (თვეში 4)
    სალექციო დროის ხანგრძლივობა:  2 საათი
    ლექციათა ციკლის ხანგრძლივობა: 5 თვე (სექტემბერი-იანვარი)
    ლექციების ჩატარების ძირითადი ადგილი: შერეული (ეპიდემიოლოგიური მდგომარეობის გათვალისწინებით)

მონაწილეთა შერჩევა:

პლატფორმაში მონაწილეობის მსურველებმა უნდა შეავსონ სააპლიკაციო ფორმა 

სკოლაში მონაწილეობის შესაძლებლობა ექნებათ უმაღლესი განათლების მქონე (ან დამასრულებელ კურსზე მყოფ) 21 წლიდან 35 წლამდე ასაკის სტუდენტებს, ახალგაზრდა აქტივისტებსა და მკვლევრებს. პლატფორმის მონაწილეები უნდა დაესწრონ სალექციო საათების სულ მცირე 80%-ს.

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმაში მონაწილეობის მისაღებად შევსებული სააპლიკაციო ფორმის გამოგზავნის ბოლო ვადაა 2021 წლის 16 სექტემბერი

სააპლიკაციო ფორმა გამოგზავნეთ შემდეგ მისამართზე:  [email protected] 

  • გთხოვთ, იმეილის subject ველში მიუთითოთ „კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა“.

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი დაუკავშირდება მხოლოდ შერჩეულ კანდიდატებს, რომლებიც გაივლიან კონკურსის შემდეგ ეტაპებს.

დამატებითი ინფორმაციისთვის ან კითხვების არსებობის შემთხვევაში შეგიძლიათ მოგვმართოთ:

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმის ორგანიზება ხორციელდება სქესობრივი განათლების შვედური ასოციაციის (RFSU) ფინანსური მხარდაჭერით.

პოლიტიკა და ადამიანის უფლებები კონფლიქტის რეგიონებში / სტატია

ეთნოპოლიტიკური კონფლიქტების ტრანსფორმაცია ისტორიულ პერსპექტივაში

რევაზ ქოიავა 

1970-1980-იან წლებში პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოჩენილი ზვიად გამსახურდია და მისი თანამოაზრეები ეთნონაციონალისტურ იდეოლოგიას მხოლოდ ძალაუფლების მოსაპოვებლად არ იყენებდნენ. ისინი აპელირებდნენ იმ წარმოდგენებით და გრძნობებით, რომლებიც მაშინ ეთნიკურად ქართველებში აქტუალური იყო – საქართველოს დაშლისა და ეთნიკური ქართველების დემოგრაფიული კლების შიშით. გამსახურდიას აზრით, ქართველი ხალხი საკუთარ ქვეყანაშივე იყო შევიწროებული[1] და შესაბამისად, ამ პერიოდის ქართული ნაციონალიზმი თავის ანტიპოდად რესპუბლიკაში მცხოვრებ ეროვნულ უმცირესობებს მოიაზრებდა. ქართული ნაციონალიზმის აღზევებაში არ უნდა გამოირიცხოს იმ სიღარიბისა და უთანასწორობის როლიც, რომელიც საქართველოში საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ დამკვიდრდა. ნაციონალიზმის რადიკალიზაცია გარკვეულწილად რეაქცია იყო პოსტსაბჭოთა ეკონომიკურ და პოლიტიკურ კრიზისზე.

თავის მხრივ, ქართული ნაციონალიზმის აღზევების და „პერესტროიკით“ გამოწვეული ძალაუფლებრივი მექანიზმების შესუსტების ფონზე საკმაოდ აგრესიული სახე მიიღო აფხაზურმა და ოსურმა ნაციონალურმა პროექტებმაც. 1990 წელს იტალიელ ჟურნალისტთან მიცემულ ინტერვიუში, აფხაზეთის უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე ვლადისლავ არძინბა აცხადებდა – „ჩვენ არ ვცხოვრობთ საქართველოში, ჩვენ ვცხოვრობთ აფხაზეთში“.[2] პარალელურად სამხრეთ ოსური „განმათავისუფლებელი მოძრაობის“ მთავარ იდეად გამოცხადდა საქართველოს მხრიდან „კულტურულ და პოლიტიკურ დისკრიმინაციასთან ბრძოლა” და „ოსი ეთნოსის ისტორიული ერთიანობის აღდგენა“.[3]

ადგილობრივმა ელიტებმა ენერგიულად დაიწყეს ეთნიკურად აფხაზი და ოსი მოსახლეობის მობილიზება და თვითვიქტიმიზაცია, „ჩაგრულ უმცირესობად“ ყოფნაზე აპელირებით. ნახევრად გასამხედროებული აფხაზი და ოსი ლიდერები პოზიციების გასამყარებლად აგრესიულ რიტორიკას, რუსეთის მხარდაჭერასა და თბილისის შოვინისტურ განცხადებებს იყენებდნენ. რეიტინგის გასაზრდელად და ფინანსური რესურსების დაგროვების საშუალებად ისინი საკუთარი ნაციონალისტური ნარატივის გაძლიერებას განიხილავდნენ.

ქართული, აფხაზური და ოსური ეთნონაციონალიზმის აღზევებისა და ელიტების კრიზისის მიუხედავად, უნდა აღინიშნოს, რომ ქვეყანაში რამდენჯერმე მაინც მოხერხდა კონსენსუსსა და მშვიდობაზე ორიენტირებული რაციონალური იდეებისა და პოლიტიკის დაწინაურება, რომელსაც დღევანდელი გადმოსახედიდან, გარკვეულწილად შეეძლო ქართულ-აფხაზური და ქართულ-ოსური კონფლიქტების პრევენცია. სამწუხაროდ, ამ იდეებს ყველა მხრიდან პოლიტიკური ნების არქონით, უნდობლობით და შიშით უპასუხეს.

სტატიას სრულად როგორც ქართულ, ასევე რუსულ ენაზე შეგიძლიათ იხ. მიმაგრებულ ფაილში.

Звиад Гамсахурдиа и его соратники, занимавшие выдающееся место на политической арене в 1970-1980 гг., использовали этно-националистическую идеологию не только для завоевания власти. Они апеллировали к представлениям и опасениям, которые были распространены среди этнических грузин в то время - ощущение распада Грузии и демографического упадка этнических грузин. По словам Гамсахурдиа, грузинский народ угнетался[1] в собственной стране, и, следовательно, грузинский национализм того периода считал национальные меньшинства, проживающие в республике, своим антиподом. Нельзя исключать роль бедности и неравенства, которые установились в Грузии после распада Советского Союза, в росте грузинского национализма. Радикализация национализма в некоторой степени была реакцией на постсоветский экономический и политический кризис.

Со своей стороны, на фоне подъема грузинского национализма и ослабления силовых механизмов, вызванного «перестройкой», абхазские и осетинские национальные проекты также приобрели довольно агрессивный вид. В интервью итальянскому журналисту в 1990 году председатель Верховного совета Абхазии Владислав Ардзинба сказал: «Мы не живем в Грузии, мы живем в Абхазии»[2]. Параллельно югоосетинское «освободительное движение» основной идеей провозгласила  «восстановление исторического единства осетинского этноса» и «борьбу с культурной и политической дискриминацией»  со стороны Грузии[3].

Местные элиты энергично начали мобилизацию и само-виктимизацию этнических абхазов и осетин, апеллируя к их присутствию в качестве «угнетенного меньшинства». Полувоенизированные абхазские и осетинские лидеры использовали агрессивную риторику, поддержку России и тбилисские шовинистические заявления для укрепления своих позиций. Они стремились укрепить свой националистический нарратив, чтобы повысить свои рейтинги и накопить финансовые ресурсы.

Несмотря на рост грузинского, абхазского и осетинского этно-национализма и кризис элит, следует отметить, что по крайней мере несколько раз в стране удавалось продвигать рациональные идеи и политику, ориентированную на консенсус и мир, что, с сегодняшней точки зрения, способствовало бы в какой-то степени превенции грузино-абхазского и грузино-осетинского конфликтов. К сожалению, эти идеи были встречены отсутствием политической воли, недоверием, страхом и бескомпромиссностью со всех сторон.

С статьей целиком как на грузинском, так и на русском языках, можете ознакомится во вложенном файле.

სტატია მომზადდა ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდის თბილისის ოფისის მიერ მხარდაჭერილი პროექტის ფარგლებში „სამშვიდობო პოლიტიკის პოზიტიური ტრანსფორმაცია კვლევისა და ადვოკატირების გზით“. მიმოხილვაში გამოთქმული მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და, შესაძლოა, არ გამოხატავდეს ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდის თბილისის ოფისის შეხედულებებს.

Статья подготовлена в рамках проекта, поддержанного тбилисским офисом фонда имени Генриха Бёлля - «Позитивная трансформация Мирной политики посредством исследований и адвокатирования». Мнения, выраженные в этой статье, принадлежат автору и не обязательно отражают точку зрения тбилисского офиса фонда имени Генриха Бёлля.

ეთნოპოლიტიკური_კონფლიქტების_ტრანსფორმაცია__1633986370.pdf

Трансформация_этнополитических_конфликтов_1633986718.pdf

სქოლიო და ბიბლიოგრაფია

[1] Джонс С., "Грузия: политическая история после провозглашения независимости". Центр социальных наук; Тбилиси, 2013

[2] Зантариа В., Наш Владислав, Сухум, 2010, С. 34.

[3] Жирохов М., Семена распада: войны и конфликты на территории бывшего СССР, БХВ-Петербург, Санкт-Петербург, 2012, С. 392.

[1] ჯონსი ს., “საქართველო: პოლიტიკური ისტორია დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ“. სოციალურ მეცნიერებათა ცენტრი; თბილისი, 2013

[2] Зантариа В., Наш Владислав, Сухум, 2010, С. 34.

[3] Жирохов М., Семена распада: войны и конфликты на территории бывшего СССР, БХВ-Петербург, Санкт-Петербург, 2012, С. 392.

ინსტრუქცია

  • საიტზე წინ მოძრაობისთვის უნდა გამოიყენოთ ღილაკი „tab“
  • უკან დასაბრუნებლად გამოიყენება ღილაკები „shift+tab“