[Skip to Content]
ENG
ENG

სიახლეების გამოწერა

ჯავახეთში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეების შერჩევა დაიწყო/Ջավախքում մեկնարկել է Քննադատական ​​քաղաքականության դպրոցի մասնակիցների ընտրությունը

 

Տե՛ս հայերեն թարգմանությունը ստորև

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი აცხადებს მიღებას ჯავახეთის რეგიონში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეების შესარჩევად. 

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა, ჩვენი ხედვით, ნახევრად აკადემიური და პოლიტიკური სივრცეა, რომელიც მიზნად ისახავს სოციალური სამართლიანობის, თანასწორობის და დემოკრატიის საკითხებით დაინტერესებულ ახალგაზრდა აქტივისტებსა და თემის ლიდერებში კრიტიკული ცოდნის გაზიარებას და კოლექტიური მსჯელობისა და საერთო მოქმედების პლატფორმის შექმნას.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა თეორიული ცოდნის გაზიარების გარდა, წარმოადგენს მისი მონაწილეების ურთიერთგაძლიერების, შეკავშირებისა და საერთო ბრძოლების გადაკვეთების ძიების ხელშემწყობ სივრცეს.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეები შეიძლება გახდნენ ჯავახეთის რეგიონში (ახალქალაქის, ნინოწმინდისა და ახალციხის მუნიციპალიტეტებში) მოქმედი ან ამ რეგიონით დაინტერესებული სამოქალაქო აქტივისტები, თემის ლიდერები და ახალგაზრდები, რომლებიც უკვე მონაწილეობენ, ან აქვთ ინტერესი და მზადყოფნა მონაწილეობა მიიღონ დემოკრატიული, თანასწორი და სოლიდარობის იდეებზე დაფუძნებული საზოგადოების მშენებლობაში.  

პლატფორმის ფარგლებში წინასწარ მომზადებული სილაბუსის საფუძველზე ჩატარდება 16 თეორიული ლექცია/დისკუსია სოციალური, პოლიტიკური და ჰუმანიტარული მეცნიერებებიდან, რომელსაც სათანადო აკადემიური გამოცდილების მქონე პირები და აქტივისტები წაიკითხავენ.  პლატფორმის მონაწილეების საჭიროებების გათვალისწინებით, ასევე დაიგეგმება სემინარების ციკლი კოლექტიური მობილიზაციის, სოციალური ცვლილებებისთვის ბრძოლის სტრატეგიებსა და ინსტრუმენტებზე (4 სემინარი).

აღსანიშნავია, რომ სოციალური სამართლიანობის ცენტრს უკვე ჰქონდა ამგვარი კრიტიკული პოლიტიკის სკოლების ორგანიზების კარგი გამოცდილება თბილისში, მარნეულში, აჭარასა  და პანკისში.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის ფარგლებში დაგეგმილი შეხვედრების ფორმატი:

  • თეორიული ლექცია/დისკუსია
  • გასვლითი ვიზიტები რეგიონებში
  • შერჩეული წიგნის/სტატიის კითხვის წრე
  • პრაქტიკული სემინარები

სკოლის ფარგლებში დაგეგმილ შეხვედრებთან დაკავშირებული ორგანიზაციული დეტალები:

  • სკოლის მონაწილეთა მაქსიმალური რაოდენობა: 25
  • ლექციებისა და სემინარების რაოდენობა: 20
  • სალექციო დროის ხანგრძლივობა: 8 საათი (თვეში 2 შეხვედრა)
  • ლექციათა ციკლის ხანგრძლივობა: 6 თვე (ივლისი-დეკემბერი)
  • ლექციების ჩატარების ძირითადი ადგილი: ნინოწმინდა, თბილისი
  • კრიტიკული სკოლის მონაწილეები უნდა დაესწრონ სალექციო საათების სულ მცირე 80%-ს.

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი სრულად დაფარავს  მონაწილეების ტრანსპორტირების ხარჯებს.

შეხვედრებზე უზრუნველყოფილი იქნება სომხურ ენაზე თარგმანიც.

შეხვედრების შინაარსი, გრაფიკი, ხანგრძლივობა და ასევე სხვა ორგანიზაციული დეტალები შეთანხმებული იქნება სკოლის მონაწილეებთან, ადგილობრივი კონტექსტისა და მათი ინტერესების გათვალისწინებით.

მონაწილეთა შერჩევის წესი

პლატფორმაში მონაწილეობის შესაძლებლობა ექნებათ უმაღლესი განათლების მქონე (ან დამამთავრებელი კრუსის) 20 წლიდან 35 წლამდე ასაკის ახალგაზრდებს. 

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლაში მონაწილეობის სურვილის შემთხვევაში გთხოვთ, მიმდინარე წლის 30 ივნისამდე გამოგვიგზავნოთ თქვენი ავტობიოგრაფია და საკონტაქტო ინფორმაცია.

დოკუმენტაცია გამოგვიგზავნეთ შემდეგ მისამართზე: [email protected] 

გთხოვთ, სათაურის ველში მიუთითოთ: "კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა ჯავახეთში"

ჯავახეთში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის განხორციელება შესაძლებელი გახდა პროექტის „საქართველოში თანასწორობის, სოლიდარობის და სოციალური მშვიდობის მხარდაჭერის“ ფარგლებში, რომელსაც საქართველოში შვეიცარიის საელჩოს მხარდაჭერით სოციალური სამართლიანობის ცენტრი ახორციელებს.

 

Սոցիալական արդարության կենտրոնը հայտարարում է Ջավախքի տարածաշրջանում բնակվող երիտասարդների ընդունելիություն «Քննադատական մտածողության դպրոցում»

Քննադատական մտածողության դպրոցը մեր տեսլականով կիսակադեմիական և քաղաքական տարածք է, որի նպատակն է կիսել քննադատական գիտելիքները երիտասարդ ակտիվիստների և համայնքի լիդեռների հետ, ովքեր հետաքրքրված են սոցիալական արդարությամբ, հավասարությամբ և ժողովրդավարությամբ, և ստեղծել կոլեկտիվ դատողությունների և ընդհանուր գործողությունների հարթակ:

Քննադատական մտածողության դպրոցը, բացի տեսական գիտելիքների տարածումից, ներկայացնում  է որպես տարածք փոխադարձ հնարավորությունների ընդլայնման, մասնակիցների միջև ընդհանուր պայքարի միջոցով խնդիրների հաղթահարման և համախմբման համար։

Քննադատական մտածողության դպրոցի մասնակից կարող են դառնալ Ջավախքի տարածաշրջանի (Նինոծմինդա, Ախալքալաքի, Ախալցիխեի) երտասարդները, ովքեր հետաքրքրված են քաղաքական աքտիվիզմով, գործող ակտիվիստներ, համայնքի լիդեռները և շրջանում բնակվող երտասարդները, ովքեր ունեն շահագրգռվածություն և պատրաստակամություն՝ կառուցելու ժողովրդավարական, հավասարազոր և համերաշխության վրա հիմնված հասարակություն։

Հիմնվելով հարթակի ներսում նախապես պատրաստված ուսումնական ծրագրի վրա՝ 16 տեսական դասախոսություններ/քննարկումներ կկազմակերպվեն սոցիալական, քաղաքական և հումանիտար գիտություններից՝ համապատասխան ակադեմիական փորձ ունեցող անհատների և ակտիվիստների կողմից: Հաշվի առնելով հարթակի մասնակիցների կարիքները՝ նախատեսվում է նաև սեմինարների շարք կոլեկտիվ մոբիլիզացիայի, սոցիալական փոփոխությունների դեմ պայքարի ռազմավարությունների և գործիքների վերաբերյալ  (4 սեմինար):

Հարկ է նշել, որ Սոցիալական արդարության կենտրոնն արդեն ունի նմանատիպ քննադատական քաղաքականության դպրոցներ կազմակերպելու լավ փորձ Թբիլիսիում, Մառնեուլիում, Աջարիայում և Պանկիսիում։

Քննադատական քաղաքականության դպրոցի շրջանակներում նախատեսված հանդիպումների ձևաչափը

  • Տեսական դասախոսություն/քննարկում
  • Այցելություններ/հանդիպումներ տարբեր մարզերում
  • Ընթերցանության գիրք / հոդված ընթերցման շրջանակ
  • Գործնական սեմինարներ

Դպրոցի կողմից ծրագրված հանդիպումների կազմակերպչական մանրամասներ

  • Դպրոցի մասնակիցների առավելագույն թիվը՝ 25
  • Դասախոսությունների և սեմինարների քանակը՝ 20
  • Դասախոսության տևողությունը՝ 8 ժամ (ամսական 2 հանդիպում)
  • Դասախոսությունների տևողությունը՝ 6 ամիս (հուլիս-դեկտեմբեր)
  • Դասախոսությունների հիմնական վայրը՝ Նինոծմինդա, Թբիլիսի
  • Քննադատական դպրոցի մասնակիցները պետք է մասնակցեն դասախոսության ժամերի առնվազն 80%-ին:

Սոցիալական արդարության կենտրոնն ամբողջությամբ կհոգա մասնակիցների տրանսպորտային ծախսերը։

Հանդիպումների ժամանակ կապահովվի հայերեն լզվի թարգմանությունը։

Հանդիպումների բովանդակությունը, ժամանակացույցը, տևողությունը և կազմակերպչական այլ մանրամասներ կհամաձայնեցվեն դպրոցի մասնակիցների հետ՝ հաշվի առնելով տեղական համատեքստը և նրանց հետաքրքրությունները:

Մասնակիցների ընտրության ձևաչափը

Դպրոցում մասնակցելու հնարավորություն կնձեռվի բարձրագույն կրթություն ունեցող կամ ավարտական կուրսի 20-ից-35 տարեկան ուսանողներին/երտասարդներին։ 

Եթե ցանկանում եք մասնակցել քննադատական քաղաքականության դպրոցին, խնդրում ենք ուղարկել մեզ ձեր ինքնակենսագրությունը և կոնտակտային տվյալները մինչև հունիսի 30-ը։

Փաստաթղթերն ուղարկել հետևյալ հասցեով; [email protected]

Խնդրում ենք վերնագրի դաշտում նշել «Քննադատական մտածողության դպրոց Ջավախքում»:

Ջավախքում Քննադատական մտածողության դպրոցի իրականացումը հնարավոր է դարձել «Աջակցություն Վրաստանում հավասարության, համերաշխության և սոցիալական խաղաղության» ծրագրի շրջանակներում, որն իրականացվում է Սոցիալական արդարության կենտրոնի կողմից Վրաստանում Շվեյցարիայի դեսպանատան աջակցությամբ ։

ეთნიკური უმცირესობები / თვალსაზრისი

კულტურა და ხელოვნება სოციალური გარდაქმნებისთვის

ფოტო: On.ge

უკვე წლებია ერთი და იმავე პრობლემის წინაშე ვდგავართ. ქართულ და აზერბაიჯანულ საზოგადოებებს შორის არსებობს ინტეგრაციის პრობლემა და საქართველოში მცხოვრები ხალხები არ ცნობენ ერთმანეთის კულტურას. მიუხედავად გარკვეული პოზიტიური ნაბიჯებისა, სიძულვილის ენა და ქსენოფობია გარკვეული ფორმებით მაინც იჩენს თავს ჩვენს საზოგადოებაში და ერთმანეთს კიდევ უფრო ღრმად გვაშორებს. ჩნდება კითხვა: რატომ არის ინტეგრაციის პროცესი ასეთი ნელი და ხარვეზიანი, მიუხედავად იმისა, რომ სამოქალაქო საზოგადოება ჩვენს ქვეყანაში გაძლიერდა და ბოლო წლებში არაერთი მასშტაბური პროექტი განხორციელდა ამ მიმართულებით? შევეცდები ამ კითხვას კულტურისა და ხელოვნების მნიშვნელობის წარმოჩინებით ვუპასუხო და გაგიზიაროთ ჩემი რწმენა, რომ მათ სოციალური გარდაქმნების ხელშეწყობისთვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს.

ვიცით, რომ ქვემო ქართლის რეგიონის მოსახლეობის 45,1% ეთნიკურად აზერბაიჯანელები შეადგენს. მეორე და მესამე ადგილებს კი ეთნიკური ქართველები 44,7% -ით და ეთნიკურად სომხები 6,4%-ით იკავებენ. ჩვენ ასევე ვიცით, რომ რაც უფრო ეთნიკურად მრავალფეროვანია ქვეყანა, მით უფრო მდიდარია მისი კულტურა და მით უფრო დიდია მისი ეთნიკური ტურიზმის პოტენციალი ქვეყანაში. ეთნიკური ტურიზმი აძლიერებს ქვეყნის ეკონომიკას როგორც შიდა, ისე საგარეო ტურიზმზე ზემოქმედებით. ეკონომიკაზე ეთნიკური ტურიზმის დადებითი გავლენის გარდა, ის ასევე დააჩქარებს ხალხებს შორის ინტეგრაციას და საშუალებას მისცემს საქართველოში მცხოვრებ ხალხებს უკეთ გაეცნონ ერთმანეთის კულტურას.

მაგრამ მოდით, საკუთარ თავს ვკითხოთ, რამდენად იყენებს საქართველო ეთნიკური ტურიზმის პოტენციალს? ამას რომ თავი დავანებოთ, დავსვათ კითხვა, რამდენად ითვლება საქართველოს კულტურულ მემკვიდრეობად საქართველოში მცხოვრები ეთნიკური უმცირესობების კულტურული მემკვიდრეობა? ასევე რას აკეთებს სახელმწიფო ეთნიკური უმცირესობების კულტურული მემკვიდრეობის დასაცავად? პასუხები დამაიმედებელი არ არის.

მე მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფელ თაქალში ვცხოვრობ. ჩვენს სოფელში, „ძველ სასაფლაოდ“ წოდებულ ადგილას დაახლოებით ორსაუკუნოვანი ისტორიის მქონე ქვის ვერძის ძეგლები არსებობს. სოფელ თაქალის გარდა, ზოომორფული ძეგლები გვხვდება საქართველოს სხვა კუთხეებშიც, სადაც აზერბაიჯანელები ცხოვრობენ (ბოლნისი, დმანისი, აღბულაგი და სხვ.) ამ ადგილებში მდებარე ვერძის ფორმის ძეგლები კიდევ უფრო ძველია. ისტორიული წყაროების მიხედვით ეს ძეგლები საქართველოში მე-12 საუკუნიდან, დავით აღმაშენებლის მეფობის დროიდან არსებობს. წყაროების მიხედვით, ზოომორფული ძეგლების კულტურა საქართველოში აღმაშენებლის მიერ გადასახლებული თურქმა ხალხმა. ყივჩაღებმა შემოიტანეს და შემდგომში ეს კულტურა გავრცელდა საქართველოში მცხოვრებ თურქ ხალხებს შორის.

მე მიმაჩნია რომ, საქართველოს კულტურულ მემკვიდრეობად უნდა ითვლებოდეს საქართველოში მცხოვრები ეთნიკური უმცირესობების კულტურული მემკვიდრეობაც. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზოომორფული ძეგლები საქართველოში მდებარეობენ და აქვთ ხანგრძლივი ისტორია, დღეს არც ერთი მათგანი არ არის დაცული სახელმწიფოს მიერ და არ არის ოფიციალურად რეგისტრირებული ისტორიულ ძეგლებად. ეს ძეგლები წყლისა და ქარის ზეგავლენისგან დროთა განმავლობაში ექვემდებარებიან ეროზიას, ასევე ანთროპოგენურ ზემოქმედებას. სამწუხაროდ, ზემოქმედების ამ ფაქტებმა ვანდალიზმშის ფორმებიც კი მიიღო.

ისტორიული ზოომორფული ძეგლები არსებობდა ჩვენი სოფლის ახლოს მდებარე ბაბეკერის მთებშიც. მოგვიანებით მოსახლეობაში გავრცელდა ჭორი, რომ ძეგლების შიგნით ოქრო არის შენახული. ადამიანთა გარკვეულმა ჯგუფმა დაიჯერა ჭორი. ფარულად ავიდნენ ბაბაკერის მთაზე და დაინგრიეს ძეგლები. ამჟამად ისტორიული ზოომორფული ძეგლები ბაბაკერის მთაზე აღარ არსებობს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ისტორიული ძეგლები საქართველოს კულტურულ მემკვიდრეობას წარმოადგენს და სახელმწიფოს მისი დაცვის ვალდებულება უნდა ჰქონდეს. სხვა რაიონებში არსებული ამგვარი ძეგლები ასევე განადგურების საფრთხის წინაშეა.ბევრი მათგანი ეროზიის შედეგად კარგავს ფორმას და ორნამენტებს და დღეს ისინი უბრალოდ ქვის ნატეხს უფრო ჰგვანან .

სასიხარულოა, რომ სამოქალაქო საზოგადოება არ არის გულგრილი ამ საკითხის მიმართ და აქტიურად მუშაობს ეთნიკური უმცირესობების კულტურული მემკვიდრეობის საქართველოს კულტურულ მემკვიდრეობად განხილვასა და დაცვაზე. ამის ნათელი მაგალითია საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, სოლიდარობის მუზეუმი, რომელიც უკვე ორი წელია ფუნქციონირებს და დაფუძნებულია აქტიური აზერბაიჯანელი ახალგაზრდების მიერ. ეს აქტიური ახალგაზრდები ცდილობენ რომ, ეთნიკური უმცირესობების კულტურული მემკვიდრეობა ჩაითვალოს საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობად და ქართული კულტურა უფრო მრავალფეროვან კულტურად წარმოაჩინონ.

კიდევ ერთი საკითხი, რომელსაც მინდა შევეხო, არის ხელოვნება. დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ კულტურა და ხელოვნება მნიშვნელოვან როლს თამაშობს სოციალური პრობლემების გადაჭრაში და ამ ელემენტების გამოყენებით შესაძლებელია უფრო მშვიდი და სოლიდარული საქართველოს შექმნა. მახსოვს, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოსამზადებელ ფაკულტეტზე ვსწავლობდი. მაშინ 18 წლის ვიყავი. უნივერსიტეტში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ უნივერსიტეტის დარბაზში რეჟისორი და მსახიობი ანარ რაფიგღლუს სპექტაკლი „მე მაპატიე“ გაიმართება. სპექტაკლის თემა იყო ქალთა მიმართ ძალადობა. სპექტაკლი იმდენად კარგად აშუქებდა ამ თემას, რომ სპექტაკლის ბოლოს მაყურებელთა უმეტესობამ, მათ შორის მეც, ცრემლები ვერ შევიკავეთ. მაშინ დავრწმუნდი, რომ ხელოვნება მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ნებისმიერი სოციალური პრობლემის გადაჭრაში.

გარწმუნებთ, რომ სპექტაკლმა ჩემზე და სხვა მაყურებელზე მეტად იმოქმედა, ვიდრე ნებისმიერმა შეხვედრამ და პროექტმა, რომელსაც ვესწრებოდით ქალთა მიმართ ძალადობის თემაზე.

მაგრამ რამდენად განვითარებულია ხელოვნება ეთნიკურად აზერბაიჯანელებით დასახლებულ კუთხეებში ? ჩემი სოფლის მეზობელი სოფელია კაჩაგანი. ის ერთ-ერთი დიდი სოფელი და იქ მდებარეობს ძველი სოფლის კულტურის სახლის შენობა. ადრე ამ სოფლის კულტურის სახლში სპექტაკლები იმართებოდა სხვადასხვა თემაზე. კაჩაგანის და მეზობელი სოფლების მოსახლეობა თავისუფალ დროს აქყურებით ატარებდნენ. თუმცა, დაახლოებით 1995 წლიდან კულტურის სახლში სპექტაკლები არ გამართულა. სოფელი გაჩაგანის კულტურის სახლი მარნეულის კულტურის სახლივით დიდია და თავისი სილამაზე აქვს. მაგრამ ახლა შენობა ცუდ მდგომარეობაშია. წვიმის დროს სახურავიდან ჩამოსული წყალი ანგრევს ოთახებს. სოფელ გაჩაღანის კულტურის სახლის ერთ-ერთ დარბაზში ამჟამად ფუნქციონირებს ჩაიხანა. კულტურის ცენტრი გადაკეთდა ჩაიხანად, სადაც მამაკაცები თავისუფალ დროს ატარებენ ხოლმე. მერწმუნეთ, სოფლის კულტურის სახლი დღეს რომ ფუნქციონირებდეს, ის თემში მნიშვნელოვანი ცვლილებების საფუძველი გახდებოდა. სოციალურ პრობლემებს მოსახლეობას სპექტაკლებით და ფილმებით უჩვენებდნენ და არსებული განწყობების და დამოკიდებულებების პოზიტიურ ტრანსფორმაციას შევუწყობდით ხელს. დღეს შესაძლოა, ადგილობრივ მუნიციპალიტეტს სხვა მნიშვნელოვანი პრიორიტეტები ჰქონდეს. მაგალითად, სოფლებში დგას სასმელი და სარწყავი წყლის პრობლემა, გზები გასარემონტებელია, ბიუჯეტის რესურსების გადანაწილებისას ამ პრობლემებს უფრო მეტი პრიორიტეტი შეიძლება მივანიჭოთ. მაგრამ ეს ყველაფერი იმას არ უნდა ნიშნავდეს, რომ კულტურული ცენტრები ჩაის სახლებად იქცეს და ხელოვნების და კულტურის საზოგადოებრივი მნიშვნელობა ვუგულებელყოთ. ვფიქრობ, ძნელი იქნება გარემოს შეცვლა უკეთესობისკენ, თუ საზოგადოების სული კულტურითა და ხელოვნებით არ განაყოფიერდება. საზოგადოებისთვის გაგვიჭირდება იმის მტკიცება, რომ ნორმალიზებული პრობლემები ნორმალური არ არის. ჩამოყალიბებული ჩარჩოების მსხვრევას დიდი შრომა და დრო დასჭირდება. ამ პროცესს სამოქალაქო საზოგადოების და სახელმწიფოს მხრიდან ხელოვნებისა და კულტურის მხარდაჭერისთვის საჭირო უფრო ქმედითი ნაბიჯების გადადგმა სჭირდება. სოციალური სამართლიანობა გადანაწილებასთან ერთად კულტურისა და ხელოვნების გამოყენებით მიიღწევა და ეს არ უნდა დავივიწყოთ! დღეს ჩვენი სასიცოცხლო სივრცეები ცარიელია კულტურისგან და კიდევ უფრო მეტად ცარიელდება! ჩვენ ვცდილობთ მის შევსებას ჩვენი ძალებით, მაგრამ სახელმწიფოს რეალური და ძირეული მხარდაჭერის გარეშე ცვლილებების მიღწევა რთული იქნება. ამიტომაც ვითხოვთ, მოვითხოვთ კულტურის პოლიტიკის შეცვლას და ეთნიკური უმცირესობების კულტურის და მისი განვითარების მნიშვნელობის აღიარებას!!

ინსტრუქცია

  • საიტზე წინ მოძრაობისთვის უნდა გამოიყენოთ ღილაკი „tab“
  • უკან დასაბრუნებლად გამოიყენება ღილაკები „shift+tab“