[Skip to Content]
ENG
ENG

სიახლეების გამოწერა

ჯავახეთში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეების შერჩევა დაიწყო/Ջավախքում մեկնարկել է Քննադատական ​​քաղաքականության դպրոցի մասնակիցների ընտրությունը

 

Տե՛ս հայերեն թարգմանությունը ստորև

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი აცხადებს მიღებას ჯავახეთის რეგიონში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეების შესარჩევად. 

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა, ჩვენი ხედვით, ნახევრად აკადემიური და პოლიტიკური სივრცეა, რომელიც მიზნად ისახავს სოციალური სამართლიანობის, თანასწორობის და დემოკრატიის საკითხებით დაინტერესებულ ახალგაზრდა აქტივისტებსა და თემის ლიდერებში კრიტიკული ცოდნის გაზიარებას და კოლექტიური მსჯელობისა და საერთო მოქმედების პლატფორმის შექმნას.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა თეორიული ცოდნის გაზიარების გარდა, წარმოადგენს მისი მონაწილეების ურთიერთგაძლიერების, შეკავშირებისა და საერთო ბრძოლების გადაკვეთების ძიების ხელშემწყობ სივრცეს.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეები შეიძლება გახდნენ ჯავახეთის რეგიონში (ახალქალაქის, ნინოწმინდისა და ახალციხის მუნიციპალიტეტებში) მოქმედი ან ამ რეგიონით დაინტერესებული სამოქალაქო აქტივისტები, თემის ლიდერები და ახალგაზრდები, რომლებიც უკვე მონაწილეობენ, ან აქვთ ინტერესი და მზადყოფნა მონაწილეობა მიიღონ დემოკრატიული, თანასწორი და სოლიდარობის იდეებზე დაფუძნებული საზოგადოების მშენებლობაში.  

პლატფორმის ფარგლებში წინასწარ მომზადებული სილაბუსის საფუძველზე ჩატარდება 16 თეორიული ლექცია/დისკუსია სოციალური, პოლიტიკური და ჰუმანიტარული მეცნიერებებიდან, რომელსაც სათანადო აკადემიური გამოცდილების მქონე პირები და აქტივისტები წაიკითხავენ.  პლატფორმის მონაწილეების საჭიროებების გათვალისწინებით, ასევე დაიგეგმება სემინარების ციკლი კოლექტიური მობილიზაციის, სოციალური ცვლილებებისთვის ბრძოლის სტრატეგიებსა და ინსტრუმენტებზე (4 სემინარი).

აღსანიშნავია, რომ სოციალური სამართლიანობის ცენტრს უკვე ჰქონდა ამგვარი კრიტიკული პოლიტიკის სკოლების ორგანიზების კარგი გამოცდილება თბილისში, მარნეულში, აჭარასა  და პანკისში.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის ფარგლებში დაგეგმილი შეხვედრების ფორმატი:

  • თეორიული ლექცია/დისკუსია
  • გასვლითი ვიზიტები რეგიონებში
  • შერჩეული წიგნის/სტატიის კითხვის წრე
  • პრაქტიკული სემინარები

სკოლის ფარგლებში დაგეგმილ შეხვედრებთან დაკავშირებული ორგანიზაციული დეტალები:

  • სკოლის მონაწილეთა მაქსიმალური რაოდენობა: 25
  • ლექციებისა და სემინარების რაოდენობა: 20
  • სალექციო დროის ხანგრძლივობა: 8 საათი (თვეში 2 შეხვედრა)
  • ლექციათა ციკლის ხანგრძლივობა: 6 თვე (ივლისი-დეკემბერი)
  • ლექციების ჩატარების ძირითადი ადგილი: ნინოწმინდა, თბილისი
  • კრიტიკული სკოლის მონაწილეები უნდა დაესწრონ სალექციო საათების სულ მცირე 80%-ს.

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი სრულად დაფარავს  მონაწილეების ტრანსპორტირების ხარჯებს.

შეხვედრებზე უზრუნველყოფილი იქნება სომხურ ენაზე თარგმანიც.

შეხვედრების შინაარსი, გრაფიკი, ხანგრძლივობა და ასევე სხვა ორგანიზაციული დეტალები შეთანხმებული იქნება სკოლის მონაწილეებთან, ადგილობრივი კონტექსტისა და მათი ინტერესების გათვალისწინებით.

მონაწილეთა შერჩევის წესი

პლატფორმაში მონაწილეობის შესაძლებლობა ექნებათ უმაღლესი განათლების მქონე (ან დამამთავრებელი კრუსის) 20 წლიდან 35 წლამდე ასაკის ახალგაზრდებს. 

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლაში მონაწილეობის სურვილის შემთხვევაში გთხოვთ, მიმდინარე წლის 30 ივნისამდე გამოგვიგზავნოთ თქვენი ავტობიოგრაფია და საკონტაქტო ინფორმაცია.

დოკუმენტაცია გამოგვიგზავნეთ შემდეგ მისამართზე: [email protected] 

გთხოვთ, სათაურის ველში მიუთითოთ: "კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა ჯავახეთში"

ჯავახეთში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის განხორციელება შესაძლებელი გახდა პროექტის „საქართველოში თანასწორობის, სოლიდარობის და სოციალური მშვიდობის მხარდაჭერის“ ფარგლებში, რომელსაც საქართველოში შვეიცარიის საელჩოს მხარდაჭერით სოციალური სამართლიანობის ცენტრი ახორციელებს.

 

Սոցիալական արդարության կենտրոնը հայտարարում է Ջավախքի տարածաշրջանում բնակվող երիտասարդների ընդունելիություն «Քննադատական մտածողության դպրոցում»

Քննադատական մտածողության դպրոցը մեր տեսլականով կիսակադեմիական և քաղաքական տարածք է, որի նպատակն է կիսել քննադատական գիտելիքները երիտասարդ ակտիվիստների և համայնքի լիդեռների հետ, ովքեր հետաքրքրված են սոցիալական արդարությամբ, հավասարությամբ և ժողովրդավարությամբ, և ստեղծել կոլեկտիվ դատողությունների և ընդհանուր գործողությունների հարթակ:

Քննադատական մտածողության դպրոցը, բացի տեսական գիտելիքների տարածումից, ներկայացնում  է որպես տարածք փոխադարձ հնարավորությունների ընդլայնման, մասնակիցների միջև ընդհանուր պայքարի միջոցով խնդիրների հաղթահարման և համախմբման համար։

Քննադատական մտածողության դպրոցի մասնակից կարող են դառնալ Ջավախքի տարածաշրջանի (Նինոծմինդա, Ախալքալաքի, Ախալցիխեի) երտասարդները, ովքեր հետաքրքրված են քաղաքական աքտիվիզմով, գործող ակտիվիստներ, համայնքի լիդեռները և շրջանում բնակվող երտասարդները, ովքեր ունեն շահագրգռվածություն և պատրաստակամություն՝ կառուցելու ժողովրդավարական, հավասարազոր և համերաշխության վրա հիմնված հասարակություն։

Հիմնվելով հարթակի ներսում նախապես պատրաստված ուսումնական ծրագրի վրա՝ 16 տեսական դասախոսություններ/քննարկումներ կկազմակերպվեն սոցիալական, քաղաքական և հումանիտար գիտություններից՝ համապատասխան ակադեմիական փորձ ունեցող անհատների և ակտիվիստների կողմից: Հաշվի առնելով հարթակի մասնակիցների կարիքները՝ նախատեսվում է նաև սեմինարների շարք կոլեկտիվ մոբիլիզացիայի, սոցիալական փոփոխությունների դեմ պայքարի ռազմավարությունների և գործիքների վերաբերյալ  (4 սեմինար):

Հարկ է նշել, որ Սոցիալական արդարության կենտրոնն արդեն ունի նմանատիպ քննադատական քաղաքականության դպրոցներ կազմակերպելու լավ փորձ Թբիլիսիում, Մառնեուլիում, Աջարիայում և Պանկիսիում։

Քննադատական քաղաքականության դպրոցի շրջանակներում նախատեսված հանդիպումների ձևաչափը

  • Տեսական դասախոսություն/քննարկում
  • Այցելություններ/հանդիպումներ տարբեր մարզերում
  • Ընթերցանության գիրք / հոդված ընթերցման շրջանակ
  • Գործնական սեմինարներ

Դպրոցի կողմից ծրագրված հանդիպումների կազմակերպչական մանրամասներ

  • Դպրոցի մասնակիցների առավելագույն թիվը՝ 25
  • Դասախոսությունների և սեմինարների քանակը՝ 20
  • Դասախոսության տևողությունը՝ 8 ժամ (ամսական 2 հանդիպում)
  • Դասախոսությունների տևողությունը՝ 6 ամիս (հուլիս-դեկտեմբեր)
  • Դասախոսությունների հիմնական վայրը՝ Նինոծմինդա, Թբիլիսի
  • Քննադատական դպրոցի մասնակիցները պետք է մասնակցեն դասախոսության ժամերի առնվազն 80%-ին:

Սոցիալական արդարության կենտրոնն ամբողջությամբ կհոգա մասնակիցների տրանսպորտային ծախսերը։

Հանդիպումների ժամանակ կապահովվի հայերեն լզվի թարգմանությունը։

Հանդիպումների բովանդակությունը, ժամանակացույցը, տևողությունը և կազմակերպչական այլ մանրամասներ կհամաձայնեցվեն դպրոցի մասնակիցների հետ՝ հաշվի առնելով տեղական համատեքստը և նրանց հետաքրքրությունները:

Մասնակիցների ընտրության ձևաչափը

Դպրոցում մասնակցելու հնարավորություն կնձեռվի բարձրագույն կրթություն ունեցող կամ ավարտական կուրսի 20-ից-35 տարեկան ուսանողներին/երտասարդներին։ 

Եթե ցանկանում եք մասնակցել քննադատական քաղաքականության դպրոցին, խնդրում ենք ուղարկել մեզ ձեր ինքնակենսագրությունը և կոնտակտային տվյալները մինչև հունիսի 30-ը։

Փաստաթղթերն ուղարկել հետևյալ հասցեով; [email protected]

Խնդրում ենք վերնագրի դաշտում նշել «Քննադատական մտածողության դպրոց Ջավախքում»:

Ջավախքում Քննադատական մտածողության դպրոցի իրականացումը հնարավոր է դարձել «Աջակցություն Վրաստանում հավասարության, համերաշխության և սոցիալական խաղաղության» ծրագրի շրջանակներում, որն իրականացվում է Սոցիալական արդարության կենտրոնի կողմից Վրաստանում Շվեյցարիայի դեսպանատան աջակցությամբ ։

ეთნიკური უმცირესობები / თვალსაზრისი

ვინ ვართ ჩვენ, იორმუღანლოელები?!

თოზუ გულმემედლი 

მე ვარ თოზუ, სოფელ იორმუღანლოდან. დავიბადე და გავიზარდე ფერმერის ოჯახში. ამ წერილში შევეცდები, ჩვენი მომთაბარე ცხოვრების შესახებ მეტი მოგიყვეთ. აქვე მინდა ვთქვა, რომ ეს ტექსტის დაწერილია ყოველგვარი რომანტიზების გარეშე.

იორმუღანლოს თემი მდებარეობს კახეთში, საგარეჯოში. ჩვენი თემი 8 სოფლისგან შედგება. საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის მოსახლეობის მესამედი სწორედ იორმუღანლოში ცხოვრობს. თუმცა, საკრებულოში მხოლოდ ოთხი წარმომადგენელი გვყავს, რაც საკრებულოს წევრების მხოლოდ 10 პროცენტს შეადგენს. მსგავსი პრაქტიკა იყო წინა ხელისუფლების პერიოდშიც.

პრობლემურია როგორც ხელისუფლების, ასევე ოპოზიციის მიდგომა ჩვენს თემთან დაკავშირებით. ორივე პოლიტიკური ძალა გვიცხადებს, რომ ჩვენ არ გეკუთვნის უფრო მეტი ადგილი საკრებულოში. ამასთან, საინტერესოა, თუ რამდენად იცავენ ჩვენს უფლებებს ჩვენივე წარმომადგენლები საკრებულოში როგორც ოპოზიციიდან, ასევე მმართველი პოლიტიკური პარტიიდან. პირდაპირ შემიძლია ვთქვა, რომ არ იცავენ, ვერ იცავენ. არც ერთი პარტია არ ირჩევს ისეთ ხალხს კანდიდატებად, ვისაც პრობლემასთან დაკავშირებით უფიქრია და თავისი ხედვები აქვს. ისინი მხოლოდ ინსტრუმენტები არიან იმისთვის, რომ სოფელში რაც შეიძლება მეტი ხმა შეაგროვონ საკუთარი პარტიისთვის, სანაცვლოდ კი აიღებენ დასაჩუქრებას, მიწის ნაკვეთების ან სხვა პრივილეგიის სახით.

თემის უმრავლესობა ჩვენს სოფლებში მეცხვარეები ვართ და მესაქონლეობას მივსდევთ. აქ საუბარი არ არის ხუთი ან ათი ცხოველის ქონაზე. აქ საუბარი დიდ ოდენობის საქონელზე, რომელსაც მეცხვარე საკუთარ სოფელში ვერც ზამთარში და ვერც ზაფხულში ვერ გააჩერებს. ამისთვის საკმარისი საძოვრები ჩვენს სოფელში უბრალოდ არ არის. ამ პირობებში მეცხვარეებს მთელი ცხოვრების გატარება სადმე მთაში ან ბარში ფერმებში უწევს. დიახ მთელი წლის განმავლობაში. ვისაც გაუმართლებს და სოფელთან ახლოს მოიძიებს საძოვარს და ფერმას, მისი ცხოვრება უკეთესია. ჭირსა თუ ლხინში მას სოფელში ჩასვლა შეუძლია თავისიანებთან. ზოგს კი ძალიან შორს უწევს წასვლა, მაგალითად ლაგოდეხში, ტაბაწყურში ან კიდევ უფრო შორს. თუ მანქანა არ გყავს შეიძლება სოფელში ჩასვლა წელიწადში სულ რამდენჯერმე იყოს შენთვის შესაძლებელი.

ჩვენი ახლანდელი ფერმა საგარეჯოსგან 30-40 კილომეტრით არის დაშორებული, რაც ჩვენი აზრით, გამართლებაა, რადგანაც ბაზართან, საავადმყოფოსთან, აფთიაქთან და სასმელ წყალთან ახლოს ვართ.

ადრე სოფელს ჰქონდა მცირე რაოდენობის საძოვარი მაინც და ვისაც ცოტა საქონელი ჰყავდა, შეეძლო სოფელში დარჩენა. თუმცა, მერიამ საძოვრები უცხოელ ინვესტორებზე გაასხვისა. მგონი ამითაც დაამტკიცა, რომ ჩვენი საჭიროებები საერთოდ არ აინტერესებდა.

ხელისუფლებისთვის ადგილობრივი მეწარმის ბედი არ იყო მნიშვნვლოვანი. დღეს ბევრია, ვინც საქონელი მთლიანად გაყიდა და საზღვარგარეთ წავიდა სამუშაოდ. ჩემი დაკვირვებით, მათი რიცხვი უფრო იზრდება. როდესაც არ გაქვს მხარდაჭერა სახელმწიფოსგან და შენს პრობლემებზე არავინ საუბრობს, უფრო მეტიც ყველანაირად ხელს გიშლიან, მაშინ რატომ უნდა დარჩე და გააგრძელო აქ ცხოვრება და მომავლის შენება?!

რაც შეეხება საცხოვრებელ ადგილს, სხვა ფერმერებისგან განსხვავებით ჩვენი თემის ფერმერები მთლიან ოჯახით ვართ ამ საქმეში ჩართულნი. ქალებიც, ბავშვებიც. ცხოვრება გვიწევს ვაგონებში (უფრო დაბაში), კარავში (უფრო მთაში) ან ძალიან ძველ მიტოვებულ შენობებში. ხშირად მთელი ოჯახი ერთ ოთახში ცხოვრობს. განსაკუთრებით რთულია ზამთარში, როდესაც ძლივს ვშოულობთ შეშას და საქონლის ფუნას გასათბობად.

როცა ასეთი ცხოვრების წესი გაქვს, ძალიან რთულია ჯანდაცვის სერვისებით სარგებლობაც. ვინაიდან სოფლიდან შორს გვიწევს ცხოვრება. ხშირად გვიხდება ისეთ ადგილებში საავდმყოფოში წასვლა, სადაც არ ვართ ჩაწერილები და უფრო მეტის გადახდა გვიწევს. აქ კიდევ გვხდება სხვა პრობლემაც - სამედიცინო დაწესებულებაში დისკრიმინაცია. როცა ცხოვრობ ფერმაში რომც გინდოდეს ვერ იქნები სხვებივით (თუნდაც ქალაქელივით) მოწესრიგებული, ვინაიდან შესაბამისი პირობები არ გაქვს ჰიგიენისთვის. ზუსტად ეს ხდება მიზეზი რომ დაგჩაგრონ, თავი ცუდად გაგრძნობინონ. ეს შეიძლება გამოხატონ სიტყვით, ან მზერით.

კიდევ ერთი პრობლემაა განათლება. როდესაც მთელი წელი გიწევს სოფლიდან შორს ცხოვრება, მაშინ სოფელში უნდა გყავდეს ვინმე, ვისთანაც ბავშვების დატოვებას შეძლებ. ხშირად ბავშვებს ტოვებენ ბებიასთან, მაგრამ თუ არ ჰყავს ბებია ოჯახს, მაშინ რა უნდა ქნა? შეიძლება ბებიას არც სურდეს, ან არ შეეძლოს ბავშვის მოვლა. მაგალითად, ჩვენს ოჯახში ვართ ოთხი და-ძმა. აქედან მხოლოდ მე დავამთავრე სკოლა. როცა მამის დედა გარდაიცვალა ჩემმა უფროსმა დებმა სკოლაში სიარული შეწყვიტეს, მე დედის მხარეს, ბებიასთან ვცხოვრობდი. ვიცოდი რომ ჩემი ბედი მასზე იყო დამოკიდებული. ჩვენს თემში არ არის ცოტა იმ ბავშვის რაოდენობა, ვისაც ცხოვრებაში არ უნახავს სკოლა, ან მხოლოდ მესამე-მეოთხე კლასამდე მიიღო განათლება. როდესაც დომინანტური ჯგუფი გვამუნათებს, რატომ არ ვიცით ქართლი ენა, პასუხი ორი გვაქვს: ერთი მხრივ სკოლებში არ ასწავლიან სათანადოდ, მეორე მხრივ კი სკოლაც არ არის ხელმისაწვდომი ყველასთვის, განსაკუთრებით ეკონომიკურად და ეთნიკურად არაპრივილეგირებული ჯგუფებისთვის.

სამწუხაროდ საზოგადოება არ გვიცნობს და ალბათ ვინც გვიცნობს, ფიქრობს, რომ მდიდარი ხალხი ვართ, ვინაიდან დიდი სახლები და კარგი მანქანები გვაქვს. მაგრამ არავინ არ ფიქრობს, ეს რესურსი რის ფასად გვაქვს?!

ფოტოზე ასახული კაცი მამაჩემია. ის 60 წლისაა. თითქმის მთელი ცხოვრება მწყემსი იყო. მამაჩემს სოფელში, საკუთარი შრომით აშენებულ სახლში ალბათ მთლიანობაში ერთი წელი აქვს გატარებული, დანარჩენი მომთაბარეობაში, ისეთ მიუწვდომელ ადგილებში, როგორც ეს ფოტოზე ჩანს.

მახსოვს ერთხელ საგარეჯოს მაჟორიტარ დეპუტატთან შეხვედრა მოვითხოვე, შეხვედრას ესწრებოდა მერის მოადგილეც. როდესაც დავიწყე პრობლემებზე საუბარი, დამცინეს, თქვენ რა გიჭირთ არაბი ბიზნესმენი არის შემოსული, კარგ ფასად ყიდულობს ბატკანს, კიდევ რა გინდათო?

მგონია, რომ მთელი საზოგადოების მიდგომაც ასეთია. არავინ იცის ჩვენ რამდენს ვშრომობთ, როგორ ვცხოვრობთ, რა სირთულეებს ვაწყდებით...რა მსხვერპლშეწირვას ითხოვს ჩვენგან მომთაბარე ეკონომიკა?!

სახელმწიფო არ გვიცნობს, არც აინტერესებთ ჩვენი პრობლემები. დაუშვათ როდესაც პანდემიის პერიოდში იყო ჩაკეტვა. საკმაოდ სერიოზული პრობლემების წინაში ვიყავით. თითქმის ყველა ფერმა ძალიან შორს არის დასახლებული პუნქტიდან. ფეხით მისასვლელზე არ არის მაღაზია ან აფთიაქი. მახსოვს, იმ პერიოდში ზოგიერთის საქონელი იმის გამო დაიღუპა, რომ სიცხის დამწევი ვერ იყიდა. ერთი კაცის დიდი რაოდენობის ცხვარი შიმშილისგან დაიხოცა, იმიტომ რომ ბალახი არ იყო და თივა ვერ იყიდა. ალბათ ამ გადაწყვეტილებების მიღების დროს სახელმწიფოს წარმოდგენილი ჰქონდა, რომ ყველას ფეხით მისასვლელ მანძილზე აფთიაქი, სურსათის მაღაზია ჰქონდა, ყველას შეეძლო კურიერის მომსახურებით სარგებლობა. ჩვენ კი ისევ ვერ დაგვინახეს.

შარშან მერიის საიტზე იყო გამოკითხვა, თუ რომელი პროექტი იყო პრიორიტეტი მუნიციპალიტეტის მოსახლეობისთვის. 15 პროექტს შორის ერთ-ერთი თემა ეხებოდა იორმუღანლოს დაზიანებული ხიდის რესტავარაციას, რასაც წლებია ვითხოვთ. თუმცა ამ დრომდე ექსპერტიზაც კი არ ჩაატარეს, ზუსტად მაინც ვიცოდეთ, რა საფრთხის წინაშე ვართ. ინფორმაცია პროექტებზე იყო მხოლოდ ქართულ ენაზე. შესაბამისად ბევრმა ვერც გაიგო ამის შესახებ და ვერც ხმა მივეცით. ახლა მერიას რომ ვკითხოთ, ალბათ იტყვის რომ მან თავისი ვალდებულება შეასრულა და „დემოკრატიული განხილვა“ შემოგვთავაზა. მაგრამ სინამდვილეში მერიის არც სოციალური ქსელის გვერდი და არც საიტი ჩვენს ენაზე არ არის გადათარგმნილი. საიტზე თუ შეხვალ ჩვენს შესახებ ინფორმაცია იქაც არ დაგხვდებათ. თითქოს ჩვენ არც ვარსებობთ.

თემის უმრავლესობა გაზაფხულზე იწყებს მთაში ასვლას. ყველაზე დიდი სირთულე სწორედ მაშინ გვხვდება. მინდა გითხრათ რომ ფარების მთაში აყვანა საკმაოდ რთული, შრომატევადი პროცესია. ადამიანებს უწევს 10-15 დღე ღია ცის ქვეშ დარჩენა. ამ სირთულეს ემატება გადასარეკი გზების სივოწროვე. ალბათ ხვდებით, რომ 10-15 დღის განმავლობაში ცხვარი მშიერი ვერ ივლის, ანუ საჭიროა ბალახიანი ადგილები. სამწუხორად, გადასარეკი ტრასის მიწები უფრო და უფრო ვიწროვდება, გარშემო მინდვრები კი განკერძოებულია და ცხვარის ამ ადგილებში გატარება ხშირად კონფლიქტის მიზეზი ხდება. როდესაც სახელმწიფოსთან ვსაუბრობთ ამ თემაზე, ისინი გვეუბნებიან რომ ჩვენითვის პრიორიტეტია ცხვირს მანქანით გადაყვანაო. თავისთავად ეგ ჩვენთვისაც მარტივი იქნებოდა. ვის უხარია 15 დღე ღია ცის ქვეშ, წვიმიან, ქარიან ამინდში გარეთ გათენება, მაგრამ როგორ? ეს ითხოვს გაცილებით უფრო მეტ ხარჯს. ისედაც ყოველ წელს იზრდება მიწის, თივის, კორმის ფასები. უკვე სოფლის დიდი ნაწილი ბანკზეა დამოკიდებული, როგორც მთლიანი საქართველო.

საბოლოოდ, ჩვენ ყველაზე უხილავი თემი ვართ სახელმწიფოსთვის. ტრადიციული მძიმე ეკონომიკით და ყოველგვარი ხელშეწყობის გარეშე სახელმწიფოს მხრიდან. ჩვენი ინტერესები ადგილობრივ დონეზეც კი არ არის გათვალისწინებული და აღიარებული. როგორი იქნება ჩვენი მომავალი არ ვიცი. იმედის მომცემი ცვლილებები, ჩვენი მცდელობების მიუხედავად, ამ დრომდე არ ჩანს.

ინსტრუქცია

  • საიტზე წინ მოძრაობისთვის უნდა გამოიყენოთ ღილაკი „tab“
  • უკან დასაბრუნებლად გამოიყენება ღილაკები „shift+tab“