[Skip to Content]
ENG
ENG

სიახლეების გამოწერა

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა

                                                      

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი აცხადებს მიღებას კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმის წევრების შესარჩევად. მონაწილეობის მიღება შეუძლიათ ახალგაზრდა აქტივისტებს და მკვლევრებს, რომლებსაც სურთ გაიღრმავონ ცოდნა ეკონომიკური, პოლიტიკური და კულტურული წესრიგის შესახებ, იფიქრონ უფრო სამართლიანი, ინკლუზიური და თანასწორი საზოგადოების შექმნის გზებზე და ჩაერთონ აქტივიზმში.

კონცეფცია

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა სოციალური სამართლიანობის ცენტრის მიერ ორგანიზებული აკადემიური და პოლიტიკური პლატფორმაა, რომელიც მიზნად ისახავს სოციალური სამართლიანობით, არსებული ეკონომიკური წესრიგის ანალიზით, ეკოლოგიით, ქვიარ და ფემინისტური პოლიტიკით დაინტერესებული ახალგაზრდა აქტივისტებისა და მკვლევარებისთვის კრიტიკული თეორიული ცოდნის გაღრმავებისა და კოლექტიური მსჯელობის სივრცის შექმნას. პლატფორმის ფოკუსს ასევე წარმოადგენს  მონაწილეების ურთიერთგაძლიერების, შეკავშირებისა და საერთო მოქმედების გზების ძიება.

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა საშუალებას მისცემს მონაწილეებს იფიქრონ და იმსჯელონ გლობალური და ადგილობრივი პოლიტიკური მდგომარეობის კონტექსტუალიზებაზე, სოციალური, ეკონომიკური და კულტურული კრიზისების გამომწვევ მიზეზებზე, გამოავლინონ და მოიხელთონ ძალაუფლების სხვადასხვა ღერძი და მჩაგვრელობითი წყარო, ეძიონ მჩაგვრელობით სისტემებთან შეწინააღმდეგების ხერხები. აქტივიზმის ადგილობრივი პრაქტიკები ხშირად ვერ ახერხებს ავთენტური, ინკლუზიური და სამართლიანი დღის წესრიგის შექმნას, რომელიც ადგილობრივ კონტექსტს და რეალურ საჭიროებებს დაეფუძნება. პლატფორმა მიზნად ისახავს ამ ხარვეზის შევსებას და ახალი ტიპის კრიტიკისა და მოქმედებების გაჩენის ხელშეწყობას.

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა

პლატფორმის ფარგლებში, წინასწარ მომზადებული სილაბუსის საფუძველზე, ჩატარდება 20 თეორიული ლექცია/დისკუსია სოციალური, პოლიტიკური და ჰუმანიტარული მეცნიერებებიდან, რომლებსაც გაუძღვებიან შესაბამისი გამოცდილების მქონე პირები აკადემიური სივრციდან და აქტივისტური წრეებიდან. პლატფორმის მონაწილეების საჭიროებების გათვალისწინებით, ასევე დაიგეგმება სემინარების ციკლი კოლექტიური მობილიზაციის, სოციალური ცვლილებებისთვის ბრძოლის სტრატეგიებსა და ინსტრუმენტებზე.

ფორმატი:

  • თეორიული ლექცია/დისკუსია
  • შერჩეული წიგნის/სტატიის კითხვის წრე
  • პრაქტიკული სემინარები (მობილიზაცია, ორგანიზება, მეთოდები და ინსტრუმენტები)

ტექნიკური დეტალები:

  • მონაწილეთა მაქსიმალური რაოდენობა: 15-20
    ლექციების რაოდენობა: 20 (თვეში 4)
    სალექციო დროის ხანგრძლივობა:  2 საათი
    ლექციათა ციკლის ხანგრძლივობა: 5 თვე (სექტემბერი-იანვარი)
    ლექციების ჩატარების ძირითადი ადგილი: შერეული (ეპიდემიოლოგიური მდგომარეობის გათვალისწინებით)

მონაწილეთა შერჩევა:

პლატფორმაში მონაწილეობის მსურველებმა უნდა შეავსონ სააპლიკაციო ფორმა 

სკოლაში მონაწილეობის შესაძლებლობა ექნებათ უმაღლესი განათლების მქონე (ან დამასრულებელ კურსზე მყოფ) 21 წლიდან 35 წლამდე ასაკის სტუდენტებს, ახალგაზრდა აქტივისტებსა და მკვლევრებს. პლატფორმის მონაწილეები უნდა დაესწრონ სალექციო საათების სულ მცირე 80%-ს.

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმაში მონაწილეობის მისაღებად შევსებული სააპლიკაციო ფორმის გამოგზავნის ბოლო ვადაა 2021 წლის 16 სექტემბერი

სააპლიკაციო ფორმა გამოგზავნეთ შემდეგ მისამართზე:  [email protected] 

  • გთხოვთ, იმეილის subject ველში მიუთითოთ „კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმა“.

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი დაუკავშირდება მხოლოდ შერჩეულ კანდიდატებს, რომლებიც გაივლიან კონკურსის შემდეგ ეტაპებს.

დამატებითი ინფორმაციისთვის ან კითხვების არსებობის შემთხვევაში შეგიძლიათ მოგვმართოთ:

კრიტიკული პოლიტიკის პლატფორმის ორგანიზება ხორციელდება სქესობრივი განათლების შვედური ასოციაციის (RFSU) ფინანსური მხარდაჭერით.

ეთნიკური უმცირესობები / ანალიტიკური დოკუმენტები

ეთნიკური უმცირესობებისთვის პოლიტიკურ ცხოვრებაში მონაწილეობა კვლავ მნიშვნელოვან გამოწვევად რჩება

საჯარო ცხოვრებაში და პოლიტიკაში ეთნიკური უმცირესობების მონაწილეობა კვლავ მნიშვნელოვან გამოწვევად რჩება. ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლობა პარლამენტში კვლავ დაბალია და 2020 წლის არჩევნების შემდეგ სიტუაცია ამ მიმართულებით მკვეთრად გაუარესებულია. 2020 წლის არჩევნების შემდეგ ეთნიკური უმცირესობების რაოდენობა პარლამენტში 6 დეპუტატს აღწევს. 2016 წელს ეს მონაცემი იყო 11, 2012 წელს კი 8. თუმცა, 2016 წელსაც კი, როცა ეთნიკური უმცირესობების დეპუტატების რაოდენობა პარლამენტში ბოლო წლებში ყველაზე მაღალი იყო (7,3%), ის მაინც ორჯერ ნაკლებია ვიდრე საერთო პოპულაციაში ეთნიკური უმცირესობების (13,2 %) რაოდენობა.

ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლობა მკვეთრად დაბალია ეთნიკური უმცირესობებით კომპაქტურად დასახლებული მუნიციპალიტეტების საკრებულოების დონეებზეც კი. CSEM-ის 2017 წლის კვლევა აჩვენებს, რომ ეთნიკური უმცირესობებით კომპაქტურად დასახლებულ 8 მუნიციპალიტეტშიც კი (გარდაბანი, მარნეული, ბოლნისი, დმანისი, წალკა, ახალქალაქი, ახალციხე, ნინოწმინდა) საკრებულოების დონეზე ეთნიკურ უმცირესობების გაცილებით სუსტად არიან წარმოდგენილები. ამ მუნიციპალიტეტებში საშუალოდ 779 ეთნიკურად ქართველს ჰყავს ერთი წარმომადგენელი საკრებულოში, მაშინ როდესაც 1,116 ეთნიკურად სომეხსაც და 2,945 ეთნიკურად აზერბაიჯანელსაც თითო-თითო წარმომადგენელი ჰყავს საკრებულოში.

შექმნილი რეალობის მიუხედავად და საერთაშორისო ორგანიზაციების არა ერთი რეკომენდაციის მიუხედავად, ჩვენ არ გვაქვს სპეციალური მექანიზმები, რომელიც ეთნიკური უმცირესობების პოლიტიკურ რეპრეზენტაციისა და მონაწილეობის გაზრდას შეუწყობდა ხელს, მათ შორის, კვოტირების სისტემა, ფინანსური მხარდაჭერის სქემა იმ პარტიებისთვის ვინც წაახალისებს პარტიულ სიაში ეთნიკური უმცირესობების ჩართვას.

პარლამენტისა და მთავრობის დონეზე არ არსებობს დემოკრატიული საკონსულტაციო მექანიზმები, რომელიც ეთნიკური უმცირესობების აქტივისტებს, თემის ლიდერებსა და ორგანიზაციებს მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღების პროცესში რეგულარული და ინსტიტუციონალიზებული მონაწილეობისა და გავლენის მოხდენის შესაძლებლობას მისცემს. ამის ნაცვლად, 15 მარტს საქართველოს პარლამენტის დიასპორისა და კავკასიის საკითხთა კომიტეტმა ეროვნული უმცირესობების სამეცნიერო-საკონსულტაციო საბჭო მის ბაზაზე შექმნა, რითაც ეთნიკური უმცირესობების სხვებად, სტუმრებად მონიშვნის დისკურსი კიდევ უფრო გააძლიერა.

რეგიონალურ და მუნიციპალურ დონეზე პოლიტიკური მონაწილეობისა და სახელმწიფო ორგანოებთან კომუნიკაციისთვის ხელშემშლელ ფაქტორს წარმოადგენს ენის არსებული პოლიტიკა (განსაკუთრებით ქვემო ქართლის რეგიონში). სოციალური კვლევისა და ანალიზის ინტიტუტის 2012 წლის კვლევის შესაბამისად, ქვემო ქართლში მცხოვრები 6 წელზე ზევით ასაკის ეროვნული უმცირესობების 71.5 % ვერ ლაპარაკობს სახელმწიფო ენაზე. ეს მაჩვენებელი განსაკუთრებით მაღალია ეთნიკურ აზერბაიჯანელებში - 78, 3 %, ხოლო სომეხ მოსახლეობაში - 36.6 %. ამ რეალობისა და საკანონმდებლო მოთხოვნების მიუხედავად (მათ შორის, სახელმწიფო ენის შესახებ კანონის მე-11 და მე-12 მუხლები, ეროვნულ უმცირესობათა დაცვის ევროპული ჩარჩო კონვენციის (FCNM), მე-10 მუხლი), ადმინისტრაციული ორგანოები (მათ შორის, ადგილობრივი თვითმმართველობა, სერვისის მიმწოდებელი ტერიტორიული სახელმწიფო ორგანოები) არ უზრუნველყოფს ეთნიკური უმცირესობების ენაზე თარგმანის რესურსების შექმნას სერვისების მიწოდების, ადმინისტრაციული წარმოებისა და მოქალაქეებისთვის საჯარო ინფორმაციის გაცემის დროს.

ეს ინსტიტუციური ბარიერი არსებითად ართულებს უმცირესობებისთვის სახელმწიფო სერვისებისა და სხვა პროგრამული ბენეფიტების მიღებასა და სახელმწიფო უწყებების მიმართ ნდობის შექმნას. ISSA უახლესი კვლევის შესაბამისად, გამოკითხული ეთნიკური უმცირესობების 69,9 % აცხადებს, რომ მათ საკუთარი და მისი ოჯახის საჭიროებების არასდროს მიუმართავს ადგილობრივი ხელისუფლებისთვის. საჯარო ინტერესების შემთხვევაში მიმართვიანობა კიდევ უფრო მაღალია და 76,5 %-ს აღწევს. მკვეთრად სუსტია ეთნიკური უმცირესობების საჯარო სამსახურში დასაქმების მაჩვენებელიც. CCIIR-ის 2017 წლის კვლევის შესაბამისად, 1+4 პროგრამის ბენეფიციარები მიიჩნევენ, რომ არადომინანტური ეთნიკური ჯგუფების საჯარო დაწესებულებაში დასაქმება ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოწვევაა. კვლევის გამოკითხულთა 50,8% მიიჩნევს, რომ მათი დასაქმების მთავარ ბარიერს დამსაქმებლის მიკერძოებული/ნეგატიური დამოკიდებულება წარმოადგენს ეთნიკური უმცირესობების მიმართ.

2016 წელს მწვანე კავკასიის მიერ ქვემო ქართლში ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ ეთნიკური უმცირესობები ამ რეგიონის მუნიციპალიტეტების საჯარო მოხელეების მხოლოდ 17%-ს შეადგენენ, მაშინ როცა არადომინანტური ეთნიკური ჯგუფები ამ მუნიციპალიტეტებში მცხოვრები მოქალაქეების 49%-ს წარმოადგენენ.

2021 წლის ზაფხულში ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებიდან გამოთხოვილი ინფორმაცია საჯარო სამსახურში ეთნიკური უმცირესობების დასაქმების პრობლემას მწვავედ ავლენს

მარნეულის მუნიციპალიტეტის მერიაში დასაქმებულთა ჯამური რაოდენობა 232 შეადგენს, აქედან ეთნიკური უმცირესობის წარმომადგენელი - 84. მათი დიდი ნაწილი ადმინისტრაციული ერთეულის წარმომადგენელზე და სპეციალისტზე მოდის (ჯამში 55 დასაქმებული). ანუ დასაქმებულთა მხოლოდ 36 %-ია ეთნიკური უმცირესეობა, ეს მაშინ როდესაც მარნეულის მუნიციპალიტეტში ეთნიკური უმცირესობების საერთო რაოდენობა მოსახლეობის 91,4 % შეადგენს, მათგან ყველაზე დიდი ჯგუფი კი საქართველოს აზერბაიჯანელები არიან (83,8%).

ბოლნისის მუნიციპალიტეტის მერიაში დასაქმებულთა ჯამური რაოდენობა 190 აქედან 27 ეთნიკური უმცირესობის წარმომადგენელი. მათი დიდი ნაწილი ადმინისტრაციული ერთეულის წარმომადგენელზე მოდის (16 დასაქმებული). ანუ დასაქმებულთა მხოლოდ 14 %-ია ეთნიკური უმცირესობა, ეს მაშინ როდესაც ბოლნისის მუნიციპალიტეტის 69,1 % ეთნიკური უმცირესობები შეადგენენ, მათგან ყველაზე დიდი ჯგუფი კი საქართველოს აზერბაიჯანელები არიან (63,4 %).

დმანისის მუნიციპალიტეტის მერიაში საჯარო მოსამსახურეთა ჯამური რაოდენობა 107, აქედან 23 ეთნიკური უმცირესობაა. მათი დიდი ნაწილი ადმინისტრაციული ერთეულის წარმომადგენელზე და სპეციალისტზე მოდის (21 დასაქმებული). ანუ დასაქმებულთა მხოლოდ 21,5 % ეთნიკური უმცირესობა, ეს მაშინ როდესაც დმანისის მუნიციპალიტეტის 66,9 % ეთნიკური უმცირესობები შეადგენენ, მათგან ყველაზე დიდი ჯგუფი კი საქართველოს აზერბაიჯანელები არიან (65,5 %).

წალკის მუნიციპალიტეტის მერიაში დასაქმებულთა ჯამური რაოდენობა 45, აქედან 10 ეთნიკური უმცირესობის წარმომადგენელი. მათი დიდი ნაწილი ადმინისტრაციული ერთეულის წარმომადგენელზე და სპეციალისტზე მოდის. ანუ დასაქმებულა მხოლოდ 22% ეთნიკური უმცირესობა, ეს მაშინ როდესაც დმანისის მუნიციპალიტეტის 53,5 % ეთნიკური უმცირესობები შეადგენენ, მათგან ყველაზე დიდი ჯგუფი კი საქართველოს აზერბაიჯანელები არიან.

ახალქალაქისა და ნინწომინდის მუნიციპალიტეტებში დასაქმებულთა უმრავლესობას ადგილობრივი ეთნიკური სომხები წარმოადგენენ.

შექმნილი მძიმე ვითარების მიუხედავად, სახელმწიფოს არ აქვს სპეციალური პოლიტიკები და მექანიზმები, რომელიც ეთნიკური უმცირესობების დასაქმების შეუწყობდა ხელს და საჯარო სამსახურში მათი დასაქმების პროცესში საშეღავათო პირობებს დაადგენდა. სომხურენოვან და აზერბაიჯანულენოვან სექტორებში განათლების, მათ შორის, სახელმწიფო ენის სწავლების ხარისხის მკვეთრი ჩავარდნის გათვალისწინებით, ეს მოცემულობა უსამართლო ტვირთად იქცევა ეთნიკური უმცირესობებისთვის.

ეთნიკური უმცირესობების პოლიტიკურ მონაწილეობას ინსტიტუციური გამოწვევების მიღმა აფერხებს რეგიონებში არსებული კლანური მმართველობის ნიშნები და პოლიტიკაზე სხვადასხვა ინტერესთა ჯგუფების, მათ შორის, უსაფრთხოების სამსახურების, საპატრიარქოს ჭარბი გავლენები.

სამწუხაროდ ეთნიკური უმცირესობებით კომპაქტურად დასახლებულ რეგიონში სუსტია პოლიტიკური პარტიების მუშაობაც. როგორც წესი პოლიტიკურ პარტიებს არ აქვთ ადგილობრივი ოფისები უმცირესობების რეგიონებში და საკრებულოებსა და პარტიულ საქმიანობაში ჩართული ადგილობრივი პოლიტიკოსები აქტიური დემოკრატიული მუშაობითა და ტრანფორმაციული პოლიტიკის წარმოების გამოცდილებით არ გამოირჩევიან. ISSA 2019 წლის კვლევის შესაბამისად, გამოკითხული ეთნიკური უმცირესობების 46 % მიიჩნევს, რომ პოლიტიკური პარტიების დღის წესრიგში მათი ინტერესები ასახული არ არის. მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო წლებში გაზრდილია ეთნიკური უმცირესობების მხრიდან ოპოზიციური პარტიების მხარდაჭერა (2008 წლიდან 2016 წლამდე ოპოზიციური პარტიების ხმების წილი ეთნიკური უმცირესობებით კომპაქტურად დასახლებულ მუნიციპალიტეტებში 3.5-ზე მეტჯერ გაიზარდა, CSEM), ეს რეალობა პარტიების სამუშაო სტრატეგიების ცვლილებას არ იწვევს.

იმედის მომცემია ის, რომ ბოლო წლებში ეთნიკური უმცირესობების თემებში ჩნდება არა ერთი თვითორგანიზებული ჯგუფები, რომელიც ღიად, კრიტიკულად და დემოკრატიული მექანიზმების გამოყენებით ცდილობს საკუთარი გარიყულობისა და გამოწვევების პოლიტიკურ დღის წესრიგში დაყენებას. თუმცა, ეთნიკური უმცირესობების მიმართ ფორმალური პოლიტიკის ჩაკეტილობა, ასევე ამ რეგიონების დემოკრატიული მეთოდების მართვის ნაცვლად, არსებითად უსაფრთხოებისა და კონტროლის პერსპექტივით მართვის გამოცდილების გამო, ამ ჯგუფებისთვის ცვლილებების მიღწევა რთული ხდება. უფრო მეტიც, არსებულმა რეალობა შეიძლება ფრუსტრაციაც კი გამოიწვიოს მათში.

ცხადია, პოლიტიკის პროცესებთან და სახელმწიფო ინსტიტუტებთან ეთნიკური უმცირესობების გაუცხოება, მათი დაბალი ნდობა, რეპრეზენტაცია და მონაწილეობა ინსტიტუციურ პროცესებში არსებითად აზიანებს ინკლუზიური დემოკრატიის მშენებლობას ჩვენს ქვეყანაში. ამასთან პოლიტიკურ დღის წესრიგზე და სახელმწიფო უწყებების გადაწყვეტილებებზე გავლენის მოხდენის დაბალი შესაძლებლობები, ეთნიკური უმცირესობების უფლებრივ და სოციალურ მდგომარეობას ამძიმებს და მოწყვლადს ხდის.

პოლიტიკური მონაწილეობა ინტეგრაციისა და თემთა შორის დიალოგის, თანამშრომლობისა და ერთობის შექმნის მნიშვნელოვანი ინსტრუმენტია, თუმცა, სამწუხაროდ საქართველოს დამოუკიდებლობის შემდეგ ჩვენმა პოლიტიკურმა ელიტამ ვერ შეძლო იმგვარი გამაერთიანებელი პოლიტიკური პროექტებისა და პროცესების შექმნა, რომელიც სხვადასხვა ეთნიკური, რელიგიური და კულტურული ჯგუფებისთვის ღია, საერთო და დამაკავშირებელი გახდებოდა. CRRC-ის 2021 წლის კვლევა აჩვენებს, რომ საზოგადოების 47 % ფიქრობს, რომ საქართველოში დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ მომხდარი სეპარატისტული ომები გაჩვენებს, რომ ეთნიკური და ენობრივი უმცირესობების წარმომადგენლები ქვეყნის „უსაფრთხოების პოტენციურ საფრთხეა”. ამავე კვლევის თანახმად, მოსახლეობის დიდი ნაწილისთვის საქართველოს მოქალაქეობა დაიყვანება ენამდე, რელიგიამდე და ქართველობამდე: მოსახლეობის 91%-ს მიაჩნია, რომ საქართველოს მოქალაქემ უნდა იცოდეს ქართული, 50%-ს სურს, რომ ის აუცილებლად იყოს მართლმადიდებელი ქრისტიანი, 30% კი ამბობს, მხოლოდ ქართველი უნდა იყოსო.

სამწუხაროდ, ეთნო-რელიგიური ნაციონალიზმი კვლავ ჩვენი კოლექტიური თვითიდენტიფიკაციის წამყვან და ძირითად ჩარჩოდ რჩება და ის მუდმივ სოციალურ იერარქიებს ქმნის სხვადასხვა ჯგუფებს შორის. მართალია, შექმნილი პოლიტიკური კრიზისის ფონზე პოლიტიკური პროცესებიდან მოქალაქეების გაუცხოება და მოსახლეობის საჭიროებებსა და პოლიტიკურ დღის წესრიგს შორის აცდენა ჩვენი პოლიტიკური სისტემისა და რეალობის საერთო მახასიათებელია, თუმცა ეთნიკური უმცირესობების პოლიტიკურ მონაწილეობას აფერხებს მთელი რიგი სტრუქტურული მიზეზები, რომელიც სახელმწიფოს და პოლიტიკურ ჯგუფებს ტრანფორმაციული, რეალური ცვლილებებისკენ მიმართული პოლიტიკის გატარებისკენ უნდა უბიძგებდეს. სამწუხაროდ, ეს საკითხები პოლიტიკური დღის წესრიგის ნაწილი არ ხდება და ამ კუთხით დაინტერესება დაბალია თითქმის ყველა პოლიტიკურ პარტიაში.

12 საბაზისო რეკომენდაცია, ეთნიკური უმცირესობების პოლიტიკური მონაწილეობის გაძლიერებისთვის

1. პარლამენტისა და საკრებულოების დონეებზე ეთნიკური უმცირესობების რეპრეზენტაციისა და მონაწილეობის გაძლიერების მიზნით სპეციალური მექანიზმებისა და პოლიტიკის შემუშავება, რომელიც საერთაშორისო ორგანიზაციებთან (მათ შორის, FCNM, OSCE, CoE), ადამიანის უფლებათა აქტორებთან და თემის აქტივისტებთან კონსულტაციებს დაეფუძნება;

2. პარლამენტისა და მთავრობის დონეზე ეთნიკური უმცირესობების დემოკრატიული, ინკლუზიური და ქმედითი რეგულარული საკონსულტაციო მექანიზმის შექმნა, რომელიც უფლებამოსილი იქნება ჩაერთოს და გავლენა მოახდენის, მათ შორის, ზოგად სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის პოლიტიკური და სამართლებრივი გადაწყვეტილებების მიღების პროცესზე.

3. ეთნიკური უმცირესობებით კომპაქტურად და ტრადიციულად დასახლებული ადგილობრივი თვითმმართველობებისა და სერვისის მიმწოდებელი სხვა ორგანოების დონეზე უმცირესობების ენებზე თარგმანის რესურსების შექმნა და ინფორმაციის პროაქტიული მიწოდების ეფექტიანი ინსტრუმენტების დანერგვა. მოქალაქების რეალურ საჭიროებებზე ორიენტირენული პოლიტიკის გატარებისთვის;

4. ეთნიკური უმცირესობებით კომპაქტურად და ტრადიციულად დასახლებული ადგილობრივი თვითმმართველობების ვებ-გვერდებისა და სხვა სოციალური ქსელების უმცირესობების ენებზე თარგმნის პრაქტიკის დანერგვა, რაც მოქალაქეებისთვის საჯარო პოლიტიკაზე და სერვისებზე წვდომის მნიშვნელოვანი პირობა იქნება;

5. ადგილობრივი თვითმმართველობის დონეზე ინტერ-ეთნიკური დიალოგისა და თანამშრომლობის გამოცდილებების შექმნა და თემთა შორისი სოციალური იზოლაციის დაძლევისკენ მიმართული პოზიტიური სამუშაოების გაწევა;

6. საჯარო სამსახურში ეთნიკური უმცირესობების დასაქმების გაძლიერების ხელშეწყობა განათლების, პროფესიული გადამზადების, სტაჟირების, წახალისებისა და სპეციალური კრიტერიუმების დაწესების გზით;

7. ადგილობრივ თვითმმართველობაში არჩეული წარმომადგენლებისთვის და საჯარო მოხელეებისთვის სახელმწიფო ენის სწავლების გაძლიერების პროგრამების დანერგვა;

8. ცენტრალური და ადგილობრივი ხელისუფლების ორგანოების მხრიდან ახალგაზრდების საჯარო ცხოვრებაში ჩართულობისა და მონაწილეობის პრიორიტეტიზაცია და მათ შორის, საკონსულატაციო მექანიზმების, მათზე ორიენტირებული საგრანტო პროგრამების გზით მათი მხარდაჭერის ხელშეწყობა, ამ პროცესში პარტიული ნეიტრალიტეტის და პოლიტიკური პლურალიზმის პრინციპების განუხრელი დაცვით;

9. საზოგადოებრივი მაუწყებლის მხრიდან უმცირესობების ენებზე მაუწყებლობის ვალდებულების ჯეროვანი შესრულების უზრუნველყოფა და თანასწორობაზე, მრავალფეროვნებაზე, დიალოგზე მიმართული გადაცემების გაძლიერება;

10. კერძო მედია ორგანიზაციების მიერ ეთნიკური უმცირესობების საჭიროებების, წუხილებისა და კულტურის მიმართ ინტერესის გაძლიერება, ამ თემატიკის მდგრადი (არა მხოლოდ კრიზისული) გაშუქების პრაქტიკების შექმნა და საკუთარ ორგანიზაციებში ეთნიკური უმცირესობების დასაქმებისა და ინკლუზიური და თანასწორი სამუშაო გარემოს ხელშეწყობა;

11. ეთნიკური უმცირესობებით კომპაქტურად დასახლებულ რეგიონებში პოლიტიკური პარტიების მუშაობის ინსტიტუციური გაძლიერება და თემზე, სოციალურ ტრანსფორმაციებზე ორიენტირებული პოლიტიკური პროცესების წახალისება;

12. პოლიტიკური პარტიების მხრიდან მოქალაქეობაზე, თანასწორობაზე და ინკლუზიაზე დაფუძნებული იდეების მხარდაჭერა და კულტივირება საინფორმაციო კამპანიებისა და სათანადო შიდა პარტიული პოლიტიკის და პროცედურების დანერგვის გზით.

ინსტრუქცია

  • საიტზე წინ მოძრაობისთვის უნდა გამოიყენოთ ღილაკი „tab“
  • უკან დასაბრუნებლად გამოიყენება ღილაკები „shift+tab“