[Skip to Content]
ENG
ENG

სიახლეების გამოწერა

ჯავახეთში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეების შერჩევა დაიწყო/Ջավախքում մեկնարկել է Քննադատական ​​քաղաքականության դպրոցի մասնակիցների ընտրությունը

 

Տե՛ս հայերեն թարգմանությունը ստորև

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი აცხადებს მიღებას ჯავახეთის რეგიონში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეების შესარჩევად. 

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა, ჩვენი ხედვით, ნახევრად აკადემიური და პოლიტიკური სივრცეა, რომელიც მიზნად ისახავს სოციალური სამართლიანობის, თანასწორობის და დემოკრატიის საკითხებით დაინტერესებულ ახალგაზრდა აქტივისტებსა და თემის ლიდერებში კრიტიკული ცოდნის გაზიარებას და კოლექტიური მსჯელობისა და საერთო მოქმედების პლატფორმის შექმნას.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა თეორიული ცოდნის გაზიარების გარდა, წარმოადგენს მისი მონაწილეების ურთიერთგაძლიერების, შეკავშირებისა და საერთო ბრძოლების გადაკვეთების ძიების ხელშემწყობ სივრცეს.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეები შეიძლება გახდნენ ჯავახეთის რეგიონში (ახალქალაქის, ნინოწმინდისა და ახალციხის მუნიციპალიტეტებში) მოქმედი ან ამ რეგიონით დაინტერესებული სამოქალაქო აქტივისტები, თემის ლიდერები და ახალგაზრდები, რომლებიც უკვე მონაწილეობენ, ან აქვთ ინტერესი და მზადყოფნა მონაწილეობა მიიღონ დემოკრატიული, თანასწორი და სოლიდარობის იდეებზე დაფუძნებული საზოგადოების მშენებლობაში.  

პლატფორმის ფარგლებში წინასწარ მომზადებული სილაბუსის საფუძველზე ჩატარდება 16 თეორიული ლექცია/დისკუსია სოციალური, პოლიტიკური და ჰუმანიტარული მეცნიერებებიდან, რომელსაც სათანადო აკადემიური გამოცდილების მქონე პირები და აქტივისტები წაიკითხავენ.  პლატფორმის მონაწილეების საჭიროებების გათვალისწინებით, ასევე დაიგეგმება სემინარების ციკლი კოლექტიური მობილიზაციის, სოციალური ცვლილებებისთვის ბრძოლის სტრატეგიებსა და ინსტრუმენტებზე (4 სემინარი).

აღსანიშნავია, რომ სოციალური სამართლიანობის ცენტრს უკვე ჰქონდა ამგვარი კრიტიკული პოლიტიკის სკოლების ორგანიზების კარგი გამოცდილება თბილისში, მარნეულში, აჭარასა  და პანკისში.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის ფარგლებში დაგეგმილი შეხვედრების ფორმატი:

  • თეორიული ლექცია/დისკუსია
  • გასვლითი ვიზიტები რეგიონებში
  • შერჩეული წიგნის/სტატიის კითხვის წრე
  • პრაქტიკული სემინარები

სკოლის ფარგლებში დაგეგმილ შეხვედრებთან დაკავშირებული ორგანიზაციული დეტალები:

  • სკოლის მონაწილეთა მაქსიმალური რაოდენობა: 25
  • ლექციებისა და სემინარების რაოდენობა: 20
  • სალექციო დროის ხანგრძლივობა: 8 საათი (თვეში 2 შეხვედრა)
  • ლექციათა ციკლის ხანგრძლივობა: 6 თვე (ივლისი-დეკემბერი)
  • ლექციების ჩატარების ძირითადი ადგილი: ნინოწმინდა, თბილისი
  • კრიტიკული სკოლის მონაწილეები უნდა დაესწრონ სალექციო საათების სულ მცირე 80%-ს.

სოციალური სამართლიანობის ცენტრი სრულად დაფარავს  მონაწილეების ტრანსპორტირების ხარჯებს.

შეხვედრებზე უზრუნველყოფილი იქნება სომხურ ენაზე თარგმანიც.

შეხვედრების შინაარსი, გრაფიკი, ხანგრძლივობა და ასევე სხვა ორგანიზაციული დეტალები შეთანხმებული იქნება სკოლის მონაწილეებთან, ადგილობრივი კონტექსტისა და მათი ინტერესების გათვალისწინებით.

მონაწილეთა შერჩევის წესი

პლატფორმაში მონაწილეობის შესაძლებლობა ექნებათ უმაღლესი განათლების მქონე (ან დამამთავრებელი კრუსის) 20 წლიდან 35 წლამდე ასაკის ახალგაზრდებს. 

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლაში მონაწილეობის სურვილის შემთხვევაში გთხოვთ, მიმდინარე წლის 30 ივნისამდე გამოგვიგზავნოთ თქვენი ავტობიოგრაფია და საკონტაქტო ინფორმაცია.

დოკუმენტაცია გამოგვიგზავნეთ შემდეგ მისამართზე: [email protected] 

გთხოვთ, სათაურის ველში მიუთითოთ: "კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა ჯავახეთში"

ჯავახეთში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის განხორციელება შესაძლებელი გახდა პროექტის „საქართველოში თანასწორობის, სოლიდარობის და სოციალური მშვიდობის მხარდაჭერის“ ფარგლებში, რომელსაც საქართველოში შვეიცარიის საელჩოს მხარდაჭერით სოციალური სამართლიანობის ცენტრი ახორციელებს.

 

Սոցիալական արդարության կենտրոնը հայտարարում է Ջավախքի տարածաշրջանում բնակվող երիտասարդների ընդունելիություն «Քննադատական մտածողության դպրոցում»

Քննադատական մտածողության դպրոցը մեր տեսլականով կիսակադեմիական և քաղաքական տարածք է, որի նպատակն է կիսել քննադատական գիտելիքները երիտասարդ ակտիվիստների և համայնքի լիդեռների հետ, ովքեր հետաքրքրված են սոցիալական արդարությամբ, հավասարությամբ և ժողովրդավարությամբ, և ստեղծել կոլեկտիվ դատողությունների և ընդհանուր գործողությունների հարթակ:

Քննադատական մտածողության դպրոցը, բացի տեսական գիտելիքների տարածումից, ներկայացնում  է որպես տարածք փոխադարձ հնարավորությունների ընդլայնման, մասնակիցների միջև ընդհանուր պայքարի միջոցով խնդիրների հաղթահարման և համախմբման համար։

Քննադատական մտածողության դպրոցի մասնակից կարող են դառնալ Ջավախքի տարածաշրջանի (Նինոծմինդա, Ախալքալաքի, Ախալցիխեի) երտասարդները, ովքեր հետաքրքրված են քաղաքական աքտիվիզմով, գործող ակտիվիստներ, համայնքի լիդեռները և շրջանում բնակվող երտասարդները, ովքեր ունեն շահագրգռվածություն և պատրաստակամություն՝ կառուցելու ժողովրդավարական, հավասարազոր և համերաշխության վրա հիմնված հասարակություն։

Հիմնվելով հարթակի ներսում նախապես պատրաստված ուսումնական ծրագրի վրա՝ 16 տեսական դասախոսություններ/քննարկումներ կկազմակերպվեն սոցիալական, քաղաքական և հումանիտար գիտություններից՝ համապատասխան ակադեմիական փորձ ունեցող անհատների և ակտիվիստների կողմից: Հաշվի առնելով հարթակի մասնակիցների կարիքները՝ նախատեսվում է նաև սեմինարների շարք կոլեկտիվ մոբիլիզացիայի, սոցիալական փոփոխությունների դեմ պայքարի ռազմավարությունների և գործիքների վերաբերյալ  (4 սեմինար):

Հարկ է նշել, որ Սոցիալական արդարության կենտրոնն արդեն ունի նմանատիպ քննադատական քաղաքականության դպրոցներ կազմակերպելու լավ փորձ Թբիլիսիում, Մառնեուլիում, Աջարիայում և Պանկիսիում։

Քննադատական քաղաքականության դպրոցի շրջանակներում նախատեսված հանդիպումների ձևաչափը

  • Տեսական դասախոսություն/քննարկում
  • Այցելություններ/հանդիպումներ տարբեր մարզերում
  • Ընթերցանության գիրք / հոդված ընթերցման շրջանակ
  • Գործնական սեմինարներ

Դպրոցի կողմից ծրագրված հանդիպումների կազմակերպչական մանրամասներ

  • Դպրոցի մասնակիցների առավելագույն թիվը՝ 25
  • Դասախոսությունների և սեմինարների քանակը՝ 20
  • Դասախոսության տևողությունը՝ 8 ժամ (ամսական 2 հանդիպում)
  • Դասախոսությունների տևողությունը՝ 6 ամիս (հուլիս-դեկտեմբեր)
  • Դասախոսությունների հիմնական վայրը՝ Նինոծմինդա, Թբիլիսի
  • Քննադատական դպրոցի մասնակիցները պետք է մասնակցեն դասախոսության ժամերի առնվազն 80%-ին:

Սոցիալական արդարության կենտրոնն ամբողջությամբ կհոգա մասնակիցների տրանսպորտային ծախսերը։

Հանդիպումների ժամանակ կապահովվի հայերեն լզվի թարգմանությունը։

Հանդիպումների բովանդակությունը, ժամանակացույցը, տևողությունը և կազմակերպչական այլ մանրամասներ կհամաձայնեցվեն դպրոցի մասնակիցների հետ՝ հաշվի առնելով տեղական համատեքստը և նրանց հետաքրքրությունները:

Մասնակիցների ընտրության ձևաչափը

Դպրոցում մասնակցելու հնարավորություն կնձեռվի բարձրագույն կրթություն ունեցող կամ ավարտական կուրսի 20-ից-35 տարեկան ուսանողներին/երտասարդներին։ 

Եթե ցանկանում եք մասնակցել քննադատական քաղաքականության դպրոցին, խնդրում ենք ուղարկել մեզ ձեր ինքնակենսագրությունը և կոնտակտային տվյալները մինչև հունիսի 30-ը։

Փաստաթղթերն ուղարկել հետևյալ հասցեով; [email protected]

Խնդրում ենք վերնագրի դաշտում նշել «Քննադատական մտածողության դպրոց Ջավախքում»:

Ջավախքում Քննադատական մտածողության դպրոցի իրականացումը հնարավոր է դարձել «Աջակցություն Վրաստանում հավասարության, համերաշխության և սոցիալական խաղաղության» ծրագրի շրջանակներում, որն իրականացվում է Սոցիալական արդարության կենտրոնի կողմից Վրաստանում Շվեյցարիայի դեսպանատան աջակցությամբ ։

სხვა / თარგმანი

ამერიკული კოშმარი: ნეოლიბერალიზმი, ნეოკონსერვატიზმი და დედემოკრატიზაცია - ვენდი ბრაუნი

თამარ ცხადაძე 

მთარგმნელი: თამარ ცხადაძე

რედაქტორი: მედეა იმერლიშვილი

ნეოლიბერალიზმი და ნეოკონსერვატიზმი ორი განსხვავებული პოლიტიკური რაციონალობაა თანამედროვე აშშ-ში. ფორმალური მახასიათებლის თვალსაზრისით, მათ მცირედი აქვთ საერთო და ბევრი სხვა კუთხით, ურთიერთსაწინააღმდეგონიც კი ჩანან. მაგრამ ისინი არა მხოლოდ ამჟამინდელ საპრეზიდენტო ადმინისტრაციაში ერწყმიან ერთმანეთს, არამედ დედემოკრატიზაციის გამომწვევ ზემოქმედებაშიც. მათ მიერ პოლიტიკური თავისუფლების, თანასწორობის, შინაარსიანი მოქალაქეობის და სამართლის უზენაესობის ღირებულების დაკნინება, ერთი მხრივ, ბაზრის კრიტერიუმების შესაბამისად მართვისა და, მეორე მხრივ, ვითომდა მორალური მიზნებისათვის სახელმწიფო ძალაუფლების დაფასების სასარგებლოდ, ძირს უთხრის კონსტიტუციური დემოკრატიის როგორც კულტურას, ისე ინსტიტუტებს. უპირველეს ყოვლისა, ეს ორი რაციონალობა სიმბიოზურად მუშაობს იმაზე, რომ შექმნას სუბიექტი, რომელიც შედარებით გულგრილია მთავრობის სანდოობის და ანგარიშვალდებულების, მოქალაქეების პოლიტიკური თავისუფლებისა და მათ შორის თანასწორობის მიმართ.

ცოტა ხნის წინ სტიუარტ ჰოლმა თქვა, რომ ახლანდელობის განმსაზღვრელ სხვადასხვა ძალას და რაციონალობას ზმანების ლოგიკით უკეთესად გავიგებთ, ვიდრე ფილოსოფიური გამომდინარეობის ლოგიკით.[1] ამ სიტყვების არსი, უეჭველად იმაში მდგომარეობს, რომ თავი ავარიდოთ მონოლოგიკურ, შინაგანად თანმიმდევრულ, დროში სწორხაზოვან და სისტემურ ჩარჩოში ძალით მოქცევას იმისა, რასაც ამ თვისებათაგან არცერთი არ აქვს.[2] მაგრამ ჰოლის პროვოკაციული შემოთავაზების მიხედვით მოქმედება ძნელია; თანაც, არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ზმანების ლოგიკა რთულია. რა თქმა უნდა, არსებობს ეს სირთულე: ფროიდის მიხედვით, სიზმრები არა უბრალოდ შუამავალია ცხოვრების გამოცდილებათა ორომტრიალსა და წინასწარარსებულ არაცნობიერ ფორმაციებს შორის, არამედ ორგანიციზმის სახელით ისეთნაირად გამოიყენება - სწორედ ესაა მათი საქმე - რომ ასეთ მედიაციას სცილდება და არაცნობიერის ელემენტების რეალურ რეკონსტრუქციას გვაძლევს. მაგრამ სიზმრის მეტაფორა, მიღებული პოლიტიკური ანალიზისთვის, ასევე გვპირდება, რომ ჩვენი უმანკოებისა და სათნოების შესახებ ქედმაღლურ წარმოდგენას შეარყევს: სიზმრები ხშირად გვეუბნება ისეთ რამეს, რის ცოდნასაც საკუთარი თავის შესახებ არ ვისურვებდით, კერძოდ, იმ იდენტიფიკაციებისა და სურვილების გამხელით, რომელთაც ცნობიერად არ ვაღიარებთ. ამრიგად, პოლიტიკური ანალიზის მოდელად სიზმრის მიღება შერყევით ემუქრება მემარცხენეობის პოლიტიკური მორალიზების იმპულსს, რომელსაც სურს, რომ ყველაფერი, რისთვისაც მემარჯვენეობა დგას, ნაკარნახევი იყოს სიმდაბლით, სულმოკლეობით, სიხარბით, ხოლო ყველაფერი, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ, იყოს სულგრძელი და კეთილი - იმპულსი, რომელიც ჩვენ და მათ მონოლითურ და ურთიერთსაპირისპირო მორალურ-პოლიტიკურ სამყაროებად წარმოგვადგენს.

ამრიგად, ჰოლის გამოწვევას, უარი ვთქვათ მონოლოგიკურ, მატოტალიზებელ და სწორხაზოვან გაგებებზე, წინ ეღობება არა მხოლოდ ინტელექტუალური ნაბახუსევი (ეპისტემედან, რომელშიც ძალაუფლება წარმოდგენილი იყო, როგორც ერთიანი, სისტემური და მიზანმიმართული), არამედ, ასევე, სიძნელე მემარცხენე სურვილში. ეს არის სიძნელე, რომელსაც შეგვიძლია გავუმკლავდეთ მხოლოდ იმისთვის მზაობით, რომ, ერთი მხრივ, გავიაზროთ პოლიტიკური წესრიგებისა და რაცონალობების არათანმიმდევრული, მრავალი წყაროდან ნასაზრდოები და არასისტემური ბუნება და, მეორე მხრივ, ვაღიაროთ იდენტიფიკაცია და სიახლოვე ზოგიერთ ისეთ რამესთანაც, რასაც ვაძაგებთ. თუ, მაგალითად, ბევრი მემარცხენე იზიარებს მემარჯვენულ ამბიციას, კულტურული და პოლიტიკური ჰეგემონია მოიპოვოს და მორალური წესრიგი დაადგინოს, ასეთი ანტიდემოკრატიული იმპულსები ზედმიწევნით კრიტიკას საჭიროებს, თუნდაც, მეტიც, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ყველა მხარე დემოკრატიის სამოსელში იკაზმება.

ამ ნარკვევის პრობლემატიკა კარგად შეეფერება ზმანების ანალიტიკას. ესაა პრობლემა, ერთად გავიაზროთ ამერიკული ნეოკონსერვატიზმი - გავეშებული მორალურ-პოლიტიკური რაციონალობა - და ნეოლიბერალიზმი - საბაზრო-პოლიტიკური რაციონალობა, რომელიც თავის კონკრეტულ ამერიკულ ინსტანციაციას სცილდება და არ არის რომელიმე პოლიტიკურ მრწამსთან ექსკლუზიურად შეჭიდული. ნარკვევის მიზანი არ არის ამერიკული მემარჯვენეობის გაგება მის მთლიანობაში, ვითომდა არსებობდეს მის უკან მდგომი ასეთი ერთიანი წამოწყება ან არსება. მიზანი იმის ჩაჭერაა, თუ როგორ თანხვდება, წინასწარი განზრახვის გარეშე, ეს ორი, თვითონაც არაერთგვაროვანი რაციონალობა გადამწყვეტ მომენტებში ერთმანეთს ისე, რომ გააღრმავოს ლიბერალური დემოკრატიის კანიბალიზმი, რომელიც სხვა წყაროებიდან უკვე ნახევარი საუკუნეა მიმდინარეობს.[3] მიზანი არც ლიბერალურ დემოკრატიაზე, როგორც ასეთზე, გულის აჩუყებაა, არამედ მიზანია მისი, როგორც პოლიტიკური ფორმის, დაცემის იმპლიკაციების გაგება, და, მეტიც, შეკითხვის დასმა, ინარჩუნებს თუ არა მნიშვნელობას დემოკრატია, როგორც ტერმინი ან მისწრაფება. თუ, როგორც სხვაგან ვწერდი, ლიბერალური დემოკრატიის შემადგენელი ინსტიტუტები და პოლიტიკური კულტურა ისტორიას ჩაბარდება, მემარცხენეობის წინაშე ორი ამოცანა აღმოჩნდება: გამოიტიროს ის, რაც ბოლომდე არასოდეს ჰყვარებია, და დრამატულად გადააწყოს საკუთარი კრიტიკა და ხედვა ისე, რომ არა მხოლოდ ჩავარდნილ სოციალისტურ ექსპერიმენტებს, არამედ, ლიბერალური დემოკრატიის ისტორიულ გადალახვასაც მოერგოს.[4]

ეს ნარკვევი გამოტირებისა და რევიზიის ამ პროექტებს არ ეჭიდება. ის მხოლოდ მათ აუცილებლობას აჩვენებს იმით, რომ იკვლევს დედემოკრატიზაციის ძალებს, რომლებიც აშშ-ში ნეოლიბერალური და ნეოკონსერვატორული რაციონალობების ურთიერთშეხვედრის შედეგად წარმოიქმნება. რა არის ამ ორი რაციონალობის ურთიერთშეხვედრის შემთხვევითი სიმბიოზური შედეგები - შედეგები, რომლებიც არა მხოლოდ მიიტაცებს დემოკრატიის მნიშვნელობას, რათა გაამართლოს პერმანენტული და უკიდურესი კლასობრივი დაყოფები, მენეჯირებული და ნაყიდი პოლიტიკური ცხოვრება, კორპორაციულ და მმართველ ელიტებს შორის კავშირებში კონცენტრირებული ძალაუფლება და იმპერიული სტეიტიზმი, არამედ, დემოკრატიის საფუძვლებსაც ანადგურებს ადამიანების საჭიროებების, სურვილების, ძალაუფლებასა და უძალობაზე ორიენტაციის კულტივაციაში? და ამ რაციონალობების წინააღმდეგ მემარცხენე პროტესტის რომელი ელემენტები შეიძლება იმეორებდეს ამ შედეგებს? ამრიგად, ეს ნარკვევი ეხება არა იმდენად დემოკრატიული ინსტიტუტების ხელშესახებ შეკვეცას, როგორიც არის, მაგალითად, აშშ-ის „პატრიოტული აქტი“, სასამართლო ძალაუფლების შეკვეცა, რეგრესული საგადასახადო სქემები, ეროვნული უსაფრთხოების ზოგიერთი პრაქტიკა, ანტიიმიგრანტული პოლიტიკური ქმედებები, ან კორუმპირებული საარჩევნო პრაქტიკები, არამედ დემოკრატიული პოლიტიკური კულტურის გამოშიგვნას და არადემოკრატიული მოქალაქის წარმოებას. ეს არის მოქალაქე, რომელსაც არ უყვარს და არ უნდა არც თავისუფლება და არც თანასწორობა, თუნდაც ლიბერალური სახისა; მოქალაქე, რომელიც არ მოელის არც ჭეშმარიტებას და არც ანგარიშვალდებულებას მთავრობისგან ან სახელმწიფოს ქმედებებისგან; მოქალაქე, რომელსაც არ ანერვიულებს პოლიტიკური და ეკონომიკური ძალაუფლების ზღვარგადასული კონცენტრაციები, სამართლის უზენაესობის რუტინული უგულებელყოფა, ან ეროვნული მიზნების გამოკვეთილად არადემოკრატიული ფორმულირებები შინ თუ საზღვრებს გარეთ. ეს არის გამოშიგვნა, რომელიც ჩვენ წინაშეა, როგორც მყარი პოლიტიკური მოცემულობა, იმის მიუხედავად, თუ რამდენად დაბლა დაეცემა ბუშის ვარსკვლავი ან რომელი პარტია გაიმარჯვებს 2006 წლის შუალედურ არჩევნებში.

თარგმანი სრულად შეგიძლიათ იხ. მიმაგრებულ ფაილში

ვენდი_ბრაუნი_1603973090.pdf

სქოლიო და ბიბლიოგრაფია

[1] Stuart Hall, remarks on the occasion of the launch of the Center for Citizenship, Identity and Governance (CIGS) at the Open University, Milton Keynes, UK, March 2005.

[2] უილიამ კონოლიმ განსხვავებული მეტაფორა - „რეზონანსის მანქანა“ - შემოგვთავაზა იმ განსხვავებული რაციონალობების ურთიერთგადაფარვის ჩასაჭერად, რომლებიც ერთად თანამედროვე პოლიტიკურ ლანდშაფტს შეადგენენ და განსაკუთრებით მის ისე ჩასაჭერად, რომ არ მივმართოთ მიზეზშედეგობრიობას, უხეშ მატერიალიზმს, მანიპულაციის თეორიებს ან მეტათეორიას. იხილეთ William Connolly, “The Evangelical- Capitalist Resonance Machine”, Political Theory 33, no. 6 (December 2005): 869-86.

[3] წიგნში, „ნეოლიბერალიზმის მოკლე ისტორია“ (David Harvey, Brief History of Neoliberalism, Oxford: Oxford University Press, 2005) დევიდ ჰარვი ასევე იკვლევს პოლიტიკურ და ანალიტიკურ ურთიერთობას ნეოლიბერალიზმსა და ნეოკონსერვატიზმს შორის. მაგრამ ის მიიჩნევს, რომ ისინი ძირითადად ერთი და იმავე წყაროდანაა (კორპორაციული კლასისგან) წარმოშობილი და ერთსა და იმავე ფუნქციას ასრულებს, სახელდობრ, მაღალი კალსის პოლიტიკური და ეკონომიკური ძალაუფლების რესტავრაციას და კონსოლიდაციას იმ შესუსტებისა და კრიზისისგან, რომელიც მან მეოცე საუკუნის მესამე მეოთხედში განიცდა. და თუმცა ეს ორი „იზმი“ განსხვავდება ისეთ საკითხებში, როგორიცაა ინდივიდუალიზმი და ზნეობა, ის ნეოკონსერვატიზმის ღია სახელმწიფო ავტორიტარიზმს და მილიტარიზმს აიგივებს ნეოლიბერალიზმის სახელმწიფოსთან და თავისუფლებასთან მისი წინააღმდეგობრივი ურთიერთობისგან გადარჩენის პერსპექტივასთან (იხ. გვ. 78-86). ჰარვის ახსნა საკმაოდ სასარგებლოა ნეოლიბერალიზმზე იმ გავრცელებული შეხედულების გასაბათილებლად, რომ ის ანტისტეიტისტურია, და, ასევე, ნეოლიბერალიზმის თავისუფლების იმ იმპერიულ დისკურსთან დასაკავშირებლად, რომელიც აშშ-ის ცივი ომის შემდგომი საგარეო პოლიტიკით ვრცელდებოდა (იხ. თავები 3 და 7). ის ნაკლებად სასარგებლოა ნეოლიბერალურ და ნეოკონსერვატორულ რაციონალობებს შორის განსხვავებების, გავრცელების მათი განსხვავებული წყაროებისა და მათ შორის დაძაბულობის გასაგებად.

[4] Wendy Brown, “Neoliberalism and the End of Liberal Democracy”, Theory and Event 7, no. 1 (Fall 2003): http://muse.jhu.edu/journals/theory_&_event/.

ინსტრუქცია

  • საიტზე წინ მოძრაობისთვის უნდა გამოიყენოთ ღილაკი „tab“
  • უკან დასაბრუნებლად გამოიყენება ღილაკები „shift+tab“