[Skip to Content]
ENG
ENG

სიახლეების გამოწერა

მაღალმთიან აჭარაში კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეების შერჩევა დაიწყო

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლა, ჩვენი ხედვით, ნახევრად აკადემიური და პოლიტიკური სივრცეა, რომელიც მიზნად ისახავს სოციალური სამართლიანობის, თანასწორობის და დემოკრატიის საკითხებით დაინტერესებულ ახალგაზრდა აქტივისტებსა და თემის ლიდერებში კრიტიკული ცოდნის გაზიარებას და კოლექტიური მსჯელობისა და საერთო მოქმედების პლატფორმის შექმნას.

კრიტიკული პოლიტიკის სკოლის მონაწილეები შეიძლება გახდნენ მაღალმთიან აჭარაში (ხულოს, შუახევისა და ქედას მუნიციპალიტეტებში) მოქმედი სამოქალაქო აქტივისტები, თემის ლიდერები და ახალგაზრდები, რომლებიც უკვე მონაწილეობენ, ან აქვთ ინტერესი და მზადყოფნა მონაწილეობა მიიღონ დემოკრატიული, თანასწორი და სოლიდარობის იდეებზე დაფუძნებული საზოგადოების მშენებლობაში.

 მონაწილეობის სურვილის შემთხვევაში გთხოვთ, მიმდინარე წლის 9 ივლისამდე გამოგვიგზავნოთ თქვენი ავტობიოგრაფია, საკონტაქტო ინფორმაცია და ასევე, ესსე თემაზე: „სომოქალაქო აქტივიზმის როლი და სირთულეები მაღალმთიან აჭარაში სოციალური ცვლილებების მხარდაჭერისთვის“ (მინიმუმ 500 სიტყვა).

მეტი დეტალისთვის ეწვიეთ ბმულს: https://bit.ly/3vQUHWz

რელიგიის თავისუფლება / კვლევა

რესტიტუციის დისკრიმინაციული პოლიტიკა და ახალი პერსპექტივების ძიება

Library Thumbnail Image

ხელმძღვანელი: თამთა მიქელაძე

გვერდების რაოდენობა: 34

გამოცემის წელი: 2020

ავტორები: 

თავი_4_1612369915.pdf

საქართველოში რესტიტუციასთან დაკავშირებული პოლიტიკა დისკრიმინაციულია. 90-იანი წლების შემდეგ არადომინანტური რელიგიური ორგანიზაციები კვლავ ვერ ახერხებენ საბჭოთა პერიოდში ჩამორთმეული ისტორიული ქონების დაბრუნებასა და დაცვას. ეს პროცესი სახელმწიფომ მხოლოდ მართლმადიდებელ ეკლესიასთან მიმართებით მოაწესრიგა და მას, ჩამორთმეული ქონების დაბრუნებისა და სარგებლობის მიზნით, ყველა სამართლებრივი და პრაქტიკული გარანტია შეუქმნა. მეტიც, ეკლესიის მიმართ რესტიტუციის პროცესმა პრეფერენცირების და ჭარბი ლოიალობის ფორმა მიიღო და მის ხელში დიდი რაოდენობით ქონებრივი და ფინანსური რესურსების თავმოყრა განაპირობა. ამ პირობებში კი, არადომინანტური რელიგიური ჯგუფები თავიანთი ისტორიული და ფაქტობრივად მოქმედი შენობა-ნაგებობის საკუთრებაში რეგისტრაციასაც კი ვერ ახერხებენ, რომ აღარაფერი ითქვას, უფუნქციოდ დარჩენილ და სადავოდ გამხდარ ისტორიულ საკულტო შენობებზე, რომლებიც განადგურების და დაზიანების პირასაა. ცხადია, რომ ამგვარი მიდგომები დისკრიმინაციულია და რელიგიური უმცირესობების ისტორიისა და ინტერესების სუსტ აღიარებაზე მეტყველებს. ეს მოცემულობა დღის წესრიგში აქტიურად აყენებს რესტიტუციის სამართლიანი და თანასწორი პოლიტიკის შემუშავების და მისი საკანომდებლო რეგულირების აუცილებლობას.

წინამდებარე კვლევის მიზანია რესტიტუციასთან დაკავშირებული რელევანტური საერთაშორისო სტანდარტებისა და მსგავსი კონტექსტის მქონე ქვეყნების გამოცდილებების შესწავლა და მათ შუქზე ადგილობრივი პრაქტიკისა და კანონმდებლობის გაანალიზება. ეროვნულ სისტემებში რესტიტუციის საკითხის სხვადასხვაგვარი გადაწყვეტის მიუხედავად, წინამდებარე დოკუმენტი ყურადღებას ამახვილებს იმ საერთო ძირეულ პრინციპებსა და მიგდომებზე, რომლებსაც სხვადასხვა ქვეყნის რესტიტუციის კანონმდებლობა ეყრდნობა.

შესწავლისთვის გამოყენებულია შემდეგი მეთოდოლოგიური ინსტრუმენტები: სხვადასხვა ქვეყნის კანონმდებლობის, საერთაშორისო სტანდარტების და მეორადი წყაროების ანალიზი; სხვადასხვა ქვეყნის სამართლებრივ სისტემებში რესტიტუციის პრაქტიკის და ამ კუთხით ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებების შეფასება. რესტიტუციის კანონმდებლობის შესახებ მეორადი წყაროების სახით კვლევის ფარგლებში დამუშავდა რელევანტური ანალიტიკური ტექსტები და პოლიტიკის დოკუმენტები, რომლებიც ერთი მხრივ, აღწერს რესტიტუციის კანონმდებლობის მიღებამდე არსებულ პოლიტიკურ გარემოს და წინაპირობებს, მეორე მხრივ, კი მიმოიხილავს არგუმენტებს რესტიტუციის შესახებ კანონმდებლობის მიღების მიზანშეწონილობის თაობაზე.

ამ თავის პირველი ნაწილი კრიტიკულად შეაფასებს რესტიტუციასთან დაკავშირებით არსებულ ქართულ კანონმდებლობას და რესტიტუციის საკანონმდებლო ჩარჩოს არარსებობასთან დაკავშირებულ გამოწვევებს. მეორე ნაწილი კი, მიმოიხილავს საბჭოთა კავშირის დროს ჩამორთმეული ქონების რესტიტუციის შესახებ სხვადასხვა ქვეყნის კანონმდებლობების ძირითად მახასიათებლებს და საუკეთესო პრაქტიკების გამოვლენას შეეცდება.  

საუკეთესო პრაქტიკების გამოვლენის მიზნით, არჩევანი გაკეთდა რამდენიმე ქვეყანაზე, რომლებიც რელიგიურ ორგანიზაციებსა და სახელმწიფოს შორის ურთიერთობების სხვადასხვა მოდელს წარმოადგენენ და შესაბამისად, რესტიტუციის კანონმდებლობის შემუშავების განსხვავებული კონტექსტის ფონზე საუკეთესო პრაქტიკის იდენტიფიცირების საშუალებას გვაძლევენ. რუმინეთი და პოლონეთი ის ქვეყნებია, სადაც რელიგიის საჯარო და სოციალური როლი ყველაზე მეტად არის აღიარებული. ჩეხეთი ამ სპექტრუმის მეორე მხარეს, სახელმწიფოსა და რელიგიის მკაცრი გამიჯვნის მაგალითია. უნგრეთი კი, რელიგიის საჯარო როლის აღიარების კუთხით, საშუალო ადგილს იკავებს.[1] მოცემული კვლევა შეზღუდულია, ის არ შეეხება განხილულ ქვეყნებში ნაცისტური გერმანიის მმართველობის დროს ჩამორთმეული ქონების რესტიტუციას და მხოლოდ იმ რესტიტუციის კანონმდებლობებით შემოიფარგლება, რომლებიც საბჭოთა კავშირის დროს ჩამორთმეული რელიგიური დანიშნულების ქონების/რელიგიური ჯგუფების საკუთრების დაბრუნებას ისახავს მიზნად. კვლევა ასევე არ ეხება საბჭოთა კავშირის დროს ჩამორთმეულ ქონებაზე ინდივიდუალურ მოთხოვნებს.

თავი_4_1612369915.pdf

სქოლიო და ბიბლიოგრაფია

[1] Zrinščak, Siniša. “Church, State and Society in Post-Communist Europe” In Religion and the State: A Comparative Sociology, edited by Jack Barbalet, Adam Possamai, and Bryan Turner, Anthem Press, 2011: 175-176.

ინსტრუქცია

  • საიტზე წინ მოძრაობისთვის უნდა გამოიყენოთ ღილაკი „tab“
  • უკან დასაბრუნებლად გამოიყენება ღილაკები „shift+tab“